เมิ้งหยามากกว่าเพียงเดินเข้าไปภายในตำหนักหลิวซิน กลับได้เห็นหลงเทียนอวี้โอบอุ้มหลินเมิ้งหยาอยู่ ทุกคนจึงยืนอึ้ง“ตกใจอะไรกัน? ”ร่องรอยของความเขินอายปรากฏขึ้นในดวงตาของจิ่นเยว่พวกคนรับใช้ไม่ควรได้เห็นท่าทางแสดงความรักระหว่างท่านอ๋องกับพระชายาเช่นนี้นี่มันเกิดเรื่องอะไรกัน“หมู่เฟย! รีบวางหม่อมฉันลงเถิดเพคะ”หลินเมิ้งหยาดิ้นหนีออกจากอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้ อันที่จริง นางกำลังแขวนของบางอย่างอยู่บนบันได แต่ใครจะรู้ว่านางจะตกลงมาคิดไม่ถึงเลยว่า หลงเทียนอวี้จะมารับได้ทันเวลามือแกร่งคว้าอุ้มร่างนางเอาไว้ได้ แต่สิ่งที่ทำให้คิดไม่ถึงยิ่งไปกว่านั้นก็คือริมฝีปากของทั้งสองประกบกันพอดีดังนั้นทุกคนจึงได้เห็นละครฉากนี้ตอนนี้แม้แต่หน้าของนางเองก็แดงก่ำ“ระวังหน่อย อย่าทำให้ตัวเองเจ็บอีก”ทั้งที่เป็นเพียงจุมพิตที่มิได้ตั้งใจ ทว่า หัวใจของหลงเทียนอวี้กลับเต้นระรัวลมหายใจของหลินเมิ้งหยาอ่อนหวานและงดงามยิ่งนักเสมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ“หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ”หญิงสาวชายหนุ่มจึงเงียบไปเพราะความอึดอัดทว่า ใบหน้าของคนอื่นกลับแดงก่ำ“เจ้าเด็กสองคนนี้ ไอหยา เจ้าเด็กสองคนนี้”พระสนมเต๋อเฟยเดินเจ้ามา นางที่อาบน้ำร้อนมาก่อนจึงเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงดีในราชวงศ์ การแต่งงานเป็นเพียงการเชื่อมความสัมพันธ์ อีกทั้งยังเป็นเสมือนกุญแจมือหากทั้งคู่มีใจต่อกัน เช่นนั้นก็นับว่าเป็นเรื่องดีหย๋าเอ๋อร์เป็นเด็กดี แต่อวี้เอ๋อร์
