นนี้ได้? ”หลินเมิ้งหยาบีบของชิ้นหนึ่ง รูปร่างคล้ายเมล็ดถั่ว มีสีแดงเข้ม ภายในคือยาพิษร้ายแรงใช้เพียงนิดเดียว ก็สามารถฆ่าคนทั้งหมู่บ้านได้“โห เคลือบด้วยขี้ผึ้งอย่างนั้นหรือ เจ้ามีพัฒนาการเหมือนกันนี่”หลินเมิ้งหยาวางยาพิษกลับลงไปในกล่อง ทั้งหมดในกล่องใหญ่นี้มีราวสามสิบหกกล่องเล็กเป็นของที่นำมาใช้เพื่อรักษาชีวิตของตนเอง นางจะใช้ยาเหล่านี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดชิงหูทุ่มเทแรงกายแรงใจหาพวกมันมาให้นาง นอกจากนางแล้ว ไม่มีใครสามารถเปิดกล่องนี้ออกได้“ข้าเพียงแค่ลองดูเท่านั้น”ชิงหูหัวเราะคิกคัก เขาไม่มีทางพูดหรอกว่าหลังจากที่ได้กล่องนี้มาแล้ว เขาวางยาคนทำกล่องทั้งครอบครัวจนตายหากเจ้าเด็กน้อยรู้เข้า เขาต้องถูกด่าอย่างแน่นอน
“ใคร? ”
ชิงหูรู้สึกตัวก่อนเป็นคนแรก ดันร่างหลินเมิ้งหยาให้เข้าไปอยู่ในที่มืด“นายท่าน สบายดีอย่างนั้นหรือ? ”เพียงได้ยินประโยคนี้ แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็ตื่นตระหนกคนในเถาฮวาอู๋ไม่มีใครรับรู้ถึงการมีชีวิตอยู่ของชิงหู“เจ้าเป็นใคร? ”ชิงหูเป็นคนมีสัญชาตญาณว่องไว ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธทว่า มือหนากลับแข็งเกร็ง เตรียมพร้อมเข้าไปฆ่าคนผู้นั้นตลอดเวลา“อย่าตื่นตระหนก ข้าเองก็เหมือนท่าน ข้าถอนตัวออกจากเถาฮวาอู๋แล้ว แต่ข้ามิได้โชคดีดังเช่นท่านเท่านั้น”เสียงนั้นแหบแห้งดั่งนกแสก หลินเมิ้งหยารู้สึกหวั่นใจ“ที่แท้ก็เป็นเจ้า ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เหตุใดจึงไม่ปรากฏตัวออกมา”ราวกับชิงหูรู้แล้วว่าคนผู
