ับเพื่อนของตนเอง ก่อนที่เสือน้อยจะหลับไปอีกครั้ง“มันจะไม่เป็นไรอันใด เชื่อข้า”หลินเมิ้งหยาลูบไล้หัวของอาป๋าย หมาป่าน้อยจึงนอนอยู่ข้างที่นอนของเสือน้อย ดวงตากะพริบปริบ ๆ ขณะมองเพื่อนของตนเอง“โกรธหรือ? ”มืออบอุ่นคู่หนึ่งลูบไล้เส้นผมของนางเสียงของชิงหูดังขึ้น เหตุใดคนที่รู้ใจนางจึงเป็นเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนี้กันนะ“วางใจเถิด เสือน้อยไม่เป็นไรหรอก หากเจ้าไม่อาจแก้พิษในโลกใบนี้ได้ เกรงว่าคนอื่นก็คงไม่อาจทำได้เช่นกัน”ในหัวใจของชิงหู หลินเมิ้งหยาเปรียบเสมือนเทพเซียนด้านการถอนพิษ“อย่าพูดเช่นนั้น หากข้าเก่งจริง ๆ ชีวิตของเจ้าก็คงไม่เหลือเพียงแค่สามปีหรอก”เมือก่อนนางไม่เคยรู้สึกกลัวการจากไปของคนใกล้ตัวเลย จนกระทั่งเกิดเรื่องขึ้นกับเยว่ถิงตอนแรก นางกับชิงหูเป็นเพียงผู้มีผลประโยชน์ร่วมกันแต่เพียงเท่านั้นแต่ตอนนี้ชิงหูกลายมาเป็นคนในครอบครัวของนางแล้วอีกสามปีข้างหน้า นางจะต้องสูญเสียคนใกล้ตัวไปอีกครั้งดังนั้น หัวใจของหลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกเจ็บปวดมิต่างอะไรจากการถูกมีดกรีดอกนางจับชายเสื้อของชิงหูแน่น หลินเมิ้งหยาจ้องมองเขา“สัญญากับข้า เจ้าห้ามตายต่อหน้าข้า”หลินเมิ้งหยาเคยชินกับการฝืนทำตัวเข้มแข็งต่อหน้าผู้อื่น นางไม่อยากให้ใครเห็นด้านที่อ่อนแอของตนเองเมื่อได้เห็นท่าทางเช่นนี้ของหลินเมิ้งหยา ชิงหูรู้สึกแปลกใจ“ได้ ข้าสัญญากับเจ้า ข้าจะไม่ตายต่อหน้าเจ้า”มือเรียวลูบไล้ศีรษะของหลินเมิ้งหยา ความรู้สึกเส
