่าจะต้องเป็นคุณหนูเจียงอย่างแน่นอน เมื่อตอนบ่ายนางอยากอุ้มอาป๋าย แต่อาป๋ายไม่ยอม ฉะนั้นจึงคิดวางยามัน”ป๋ายจื่อปากไวใจถึง ใบหน้าเรียวเล็กเผยให้เห็นความโกรธเกรี้ยว“ไม่มีทาง แม้หรูฉินจะเอาแต่ใจ แต่นางหาใช่คนเช่นนั้น”หลงเทียนอวี้ที่อยู่ด้านหลังหลินเมิ้งหยามาโดยตลอด ส่งเสียงอธิบายอุปนิสัยใจคอของเจียงหรูฉินแต่คิดไม่ถึงเลยว่าประโยคนี้ของเขาจะทำให้คำทั้งตำหนักหลิวซินรู้สึกไม่พอใจ“ท่านอ๋องพูดถูก พวกเราไม่มีหลักฐาน อย่าเพิ่งใส่ร้ายใครเลย”ถึงอย่างไร นางก็เป็นญาติผู้น้องของเขาคำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ทุกคนเงียบลง“เรื่องนี้ยังไม่กระจ่าง ช่วงนี้พวกเจ้าต้องระมัดระวังให้มาก ข้าจะดูแลเสือน้อยด้วยตนเอง พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด”หลินเมิ้งหยาออกคำสั่ง สาวใช้มองหน้ากัน ก่อนจะพากันกลับออกไป“ท่านอ๋องเองก็กลับไปก่อนเถิดเพคะ หลายวันมานี้พระองค์คงเหนื่อยมากแล้ว”หลงเทียนอวี้อยากอยู่ที่นี่ต่อ แต่มิรู้จะหาข้ออ้างอะไรใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าลง ก่อนจะกลับออกไปเงียบ ๆ“อาป๋าย เจ้าเองก็อยากเฝ้าเสือน้อยใช่หรือไม่? ”เมื่อครู่ เจ้าหนูน้อยพยายามกัดชายกระโปรงของนางดูเหมือน มันกำลังกังวล“ได้ เช่นนั้นเจ้าจงอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนมัน”สัตว์ตัวน้อยปกติมักเล่นซุกซนด้วยกันเสมอ แต่เมื่ออยู่ ๆ ก็เกิดเรื่องขึ้นกับเสือน้อย อาป๋ายจึงรู้สึกร้อนใจนางมองดูเสือน้อยบนที่นอน อาป๋ายใช้อุ้งเท้าน้อย ๆ ของตนเองเองลูบไล้หัวของเสือน้อยมันลืมตาขึ้น สบตาก
