้งหยาเคยเห็นเสือน้อยตัวนี้แทะเล็มหญ้าชนิดนี้มาก่อน ก่อนที่มันจะอ้วกออกมามากมายหลังจากมันดื่มยาน้ำเข้าไป เสือน้อยก็เริ่มอ้วกออกมาของที่ยังไม่ย่อยบางอย่างเองก็ถูกคายออกมาหลังจากผ่านความทรมาน แววตาของเสือน้อยก็มืดลงเล็กน้อยหลังจากหลินเมิ้งหยาทำความสะอาดด้วยตนเอง เสือน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดจึงหลับไป“นายหญิง อาการของเสือน้อยเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? ”สาวใช้ทั้งสี่มองทางเสือน้อยอย่างตื่นตระหนก หลังจากเห็นหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง พวกนางจึงถอนหายใจออกมา“เสี่ยวอวี้ เสือน้อยกินอะไรเข้าไป เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? ”คิ้วของหลินจงอวี้ขมวดเข้าหากัน ในมือถือเนื้อไก่สดเอาไว้ป๋ายจีดึงปิ่นปักผมออกจากศีรษะ ก่อนจะใช้ปิ่นเงินแทงเข้าไปในเนื้อไก่ ไม่นานสีของปิ่นก็เปลี่ยนเป็นสีเข้ม“เป็นพิษที่รุนแรงมาก โชคดีที่อาป๋ายมีสัญชาตญาณที่ดี ดังนั้นจึงไม่กินเนื้อไก่ชิ้นนั้น มิเช่นนั้น ป่านนี้มันคงตายไปแล้ว”บางทีอาจเพราะอาป๋ายโตกว่าเสือน้อย ดังนั้นสัญชาตญาณของมันจึงดีกว่ามากมองดูเสือน้อยสีขาวที่นอนขดตัวเหมือนขนมสายไหมหวังว่าหลังจากฟื้นขึ้นมาคราวนี้ มันจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง“ยาพิษมาจากที่ไหนกัน? ข้าจำได้ว่าตำหนักของเราไม่มียาพิษเช่นนี้”ป๋ายซ่าวโมโหเจียนตาย นางเป็นคนตระเตรียมอาหารให้กับสัตว์เลี้ยงทั้งสองเองสัตว์เลี้ยงทั้งสองถูกวางยาจนเกือบตาย แล้วแบบนี้จะไม่ให้นางโกรธเกรี้ยวได้อย่างไร“ถูกต้อง ตำหนักของพวกเราไม่มีของเช่นนี้ ข้าคิดว
