่างามขนาดนี้“ที่นี่เป็นสถานที่ที่ลูกชายเศรษฐีคนหนึ่งสร้างขึ้น ด้านหน้าธรรมดา ประตูหลังเองก็มิได้ดึงดูดสายตา แต่ในสวนนี่ต่างหากที่น่าทึ่ง”เป็นไปตามที่ชิงหูพูด แต่ท่าทางที่แสดงออกมาประหนึ่งต้องการให้หลินเมิ้งหยารีบส่งเสียงชม“ใช่ ใช่ ใช่ เจ้าทำงานได้ดีมาก พอใจหรือยัง”แค่ชม มิได้เสียเงินสักหน่อย หลินเมิ้งหยาจึงทำให้ชิงหูสมปราถนา“ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่น่าสนใจที่สุดยังอยู่ที่นี่”ชิงหูหยักยิ้มมีเลศนัย แต่กลับยื่นมือไปเปิดประตูที่ไม่โดดเด่นบานหนึ่งออกมาหลินเมิ้งหยาเหลือบมอง ภายในมืดสนิท แล้วมันพิเศษอย่างไร?
“นมมาแล้วเจ้าค่ะ”
ป๋ายจื่อคุ้นเคยกับเส้นทางไปโรงครัวเป็นอย่างดี นางวิ่งกลับมาพร้อมกับนมวัวหลินเมิ้งหยาขมวดคิ้ว ก่อนจะกรอกปากของเสือน้อยในชาติก่อน นางเคยนำสัตว์มาทดลองแต่นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องช่วยชีวิตสัตว์ล้างกระเพาะ? คงไม่สามารถทำได้หลินเมิ้งหยามองไปทางดอกไม้ที่ร่วงโรยอยู่บนพื้นมือบางเด็ดหญ้าหนึ่งกำมือขึ้นมา แล้วยัดลงในมือของป๋ายจี“เร็วเข้า เอาไปต้ม”แม้เสือน้อยจะเป็นเพียงสัตว์ แต่ทุกคนในตำหนักก็รักมันเป็นอย่างมากเหตุเพราะความรักและเอ็นดู ดังนั้นจึงอุ้มเสือน้อยที่ถูกวางยาเข้าไปวางไว้บนที่นอนในเรือนของตนเองโชคดีที่หลินเมิ้งหยามักพกยาถอนพิษติดตัวเสมอต้องให้เสือน้อยกินยาถอนพิษ มันจึงจะรอดชีวิต“นายหญิง ยาน้ำมาแล้วเจ้าค่ะ”ป๋ายจีนำยาน้ำอุ่น ๆ เข้ามา หลินเมิ้งหยานำยาไปกรอกปากของเสือน้อยหลินเมิ
