งเย่ได้หรือไม่? ”ภายในรถม้า แม้จะไม่มีแสง ทว่า เสียงของหลินเมิ้งหยากลับดังขึ้น“เจ้าโง่นั่นมีจรรยาบรรณในการทำหน้าที่มากเกินไป หลังจากที่เจ้าหลับไปแล้ว เขาไม่เคยย่างกรายเข้าไปในห้องของเจ้าเลย ฉะนั้น ไม่มีทางถูกจับได้อย่างแน่นอน”ชิงหูเอ่ยอย่างภาคภูมิใจหากมิใช่เพราะรถม้ามืดสนิท ชิงหูจะต้องได้เห็นสายตาดูถูกกำลังถลึงมองเขาอย่างแน่นอน“เจ้าคิดว่าคนอื่นจะไร้จรรยาบรรณเช่นเจ้าหรืออย่างไร? ”อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงด่า โชคดีที่ตอนนี้มิใช่เวลาที่เหมาะสมต่อการสนทนา มิเช่นนั้นชิงหูจะต้องเค้นเอาคำอธิบายของคำว่าไร้จรรยาบรรณที่นางด่าเขาเมื่อครู่อย่างแน่นอน“เอาล่ะ พวกเราถึงแล้ว”รถม้าหยุดลงที่หน้าประตูบ้านหลังหนึ่งบนถนนที่ทอดยาว เหตุเพราะอยู่ใจกลางเมือง ดังนั้นบ้านหลังนี้จึงดูหรูหรางดงามหากดูจากกำแพงจะรู้ว่ามันไม่ใหญ่มากตอนนี้มันเต็มไปด้วยตู้ยามากมายด้านนอกดูเหมือนเป็นร้านขายยาธรรมดาเท่านั้น แต่เมื่อเดินผ่านตู้ยา แหวกผ้าม่านสีฟ้าออก เดินผ่านระเบียงไปสักช่วงหนึ่งก็จะได้เห็นสวรรค์ชั้นฟ้า“เจ้าหาสถานที่เช่นนี้ได้อย่างไร? ”ด้านหลังมีประตูปิดอยู่ เมื่อเดินผ่านประตูไปจะกลายเป็นสวนขนาดใหญ่สวนแห่งนี้ยังคงว่างเปล่า เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่มีใครอาศัยอยู่แต่กลับกว้างใหญ่และเป็นระเบียบ ด้านหลังสวนคือเรือนสองชั้นรอบ ๆ ข้างมีห้องต่อกันเรียงราย ไม่ว่าใครคงคิดไม่ถึงว่าร้านยาที่ภายนอกดูธรรมดา แต่ด้านหลังกลับใหญ่โตและสง
