ิงหูกลายมาเป็นคนในครอบครัวของนางแล้วอีกสามปีข้างหน้า นางจะต้องสูญเสียคนใกล้ตัวไปอีกครั้งดังนั้น หัวใจของหลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกเจ็บปวดมิต่างอะไรจากการถูกมีดกรีดอกนางจับชายเสื้อของชิงหูแน่น หลินเมิ้งหยาจ้องมองเขา“สัญญากับข้า เจ้าห้ามตายต่อหน้าข้า”หลินเมิ้งหยาเคยชินกับการฝืนทำตัวเข้มแข็งต่อหน้าผู้อื่น นางไม่อยากให้ใครเห็นด้านที่อ่อนแอของตนเองเมื่อได้เห็นท่าทางเช่นนี้ของหลินเมิ้งหยา ชิงหูรู้สึกแปลกใจ“ได้ ข้าสัญญากับเจ้า ข้าจะไม่ตายต่อหน้าเจ้า”มือเรียวลูบไล้ศีรษะของหลินเมิ้งหยา ความรู้สึกเสียดายปรากฏอยู่ในแววตาของเขาพวกเขารู้จักกันช้าเกินไป“จริงสิ เจ้าเห็นหรือไม่ว่าใครทำร้ายเสือน้อย? ”แม้ชิงหูจะไม่ได้ปรากฏตัวออกมา ทว่า สายตาของเขามักจับจ้องมองทุกอย่างในสวนตลอดเวลาอาจพูดได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตำหนักหลิวซินไม่อาจเล็ดลอดไปจากสายตาของเขาได้“คนพวกนี้แอบทำอย่างแนบเนียน ข้าเองก็ไม่รู้ว่ายาถูกใส่ไว้ตั้งแต่ตอนไหน ดูเหมือนต่อจากนี้ไป ข้าจะต้องจับตามองประตูใหญ่ของตำหนักให้ดี”หลินเมิ้งหยากลับมีวิธีการของตนเอง แม้ข้างกายนางจะมีชิงหูและเย่ก็ตามแต่การพึ่งพาคนอื่นมิใช่อุปนิสัยของนางหากต้องการปกป้องคนสำคัญ เช่นนั้นนางจะต้องสร้างความเปลี่ยนแปลง“ทำเช่นนั้นก็ดี แต่อย่าทำให้ตนเองลำบาก จริงสิ ข้าสั่งให้เจ้าช่วยข้าหาบ้าน เจ้าหาเอาไว้แล้วหรือยัง? ”พูดเรื่องธุระสำคัญ หลินเมิ้งหยาแสดงสีหน้าท่าทางจริงจั
