งแม้ชิงหูจะชอบมุมอ่อนแอของหลินเมิ้งหยา ทว่านางคนที่เข้มแข็งเช่นนี้ต่างหาก จึงจะเป็นตัวตนของนางที่แท้จริง“หาเรียบร้อยแล้ว เจ้าจะไปดูเมื่อไหร่เล่า? ”คำสั่งของหลินเมิ้งหยาล้วนมาเป็นที่หนึ่งเสมอเขาหาเสร็จอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังยื่นขอโฉนดเรียบร้อยแล้วด้วยนอกจากนี้ยังตกแต่งโต๊ะ เตียง เก้าอี้ตามที่หลินเมิ้งหยาต้องการหมดแล้วเพียงประโยคเดียวของเจ้านาย เขาก็รีบตาลีตาลานไปจัดการให้ทุกอย่างทว่า เจ้านายคนนี้กลับขี้เหนียวเหลือเกิน“คืนนี้พวกเราออกไปดูกัน ช่วงนี้เวลากลางวัน ข้ามิอาจปลีกตัวออกไปได้ มีเพียงเวลายามวิกาลเท่านั้น จริงสิ เจ้าเองก็ตามป๋ายซูให้ไปด้วยกัน อีกหน่อย นางจะต้องเป็นผู้ออกไปทำงาน”ชิงหูพยักหน้า เขารีบออกไปเตรียมการให้เรียบร้อยหลินเมิ้งหยามองทอดสายตา พระอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้าแล้วสายลมยามค่ำคืนพัดกระทบร่างพระจันทร์ทรงกลมลอยอยู่บนฟ้า แต่หาใช่พระจันทร์เต็มดวงความมืดมิดทำให้คนแฝงตัวในความมืดได้ง่ายยิ่งขึ้นเงาดำสองร่างบินออกจากตำหนักหลิวซินด้านหลังจวน รถม้าธรรมดาคันหนึ่งจอดรออยู่นานแล้ว“ไปได้”เสียงทุ่มต่ำเย็นชาดังขึ้นคนขับตอบรับ ก่อนที่รถม้าจะแล่นหายไปในความมืด“เป็นอย่างไรบ้าง? ปิดบังเย่ได้หรือไม่? ”ภายในรถม้า แม้จะไม่มีแสง ทว่า เสียงของหลินเมิ้งหยากลับดังขึ้น“เจ้าโง่นั่นมีจรรยาบรรณในการทำหน้าที่มากเกินไป หลังจากที่เจ้าหลับไปแล้ว เขาไม่เคยย่างกรายเข้าไปในห้องของเจ้าเลย ฉะนั้น ไม่มีทาง
