ลินจงอวี้ขมวดเข้าหากัน ในมือถือเนื้อไก่สดเอาไว้ป๋ายจีดึงปิ่นปักผมออกจากศีรษะ ก่อนจะใช้ปิ่นเงินแทงเข้าไปในเนื้อไก่ ไม่นานสีของปิ่นก็เปลี่ยนเป็นสีเข้ม“เป็นพิษที่รุนแรงมาก โชคดีที่อาป๋ายมีสัญชาตญาณที่ดี ดังนั้นจึงไม่กินเนื้อไก่ชิ้นนั้น มิเช่นนั้น ป่านนี้มันคงตายไปแล้ว”บางทีอาจเพราะอาป๋ายโตกว่าเสือน้อย ดังนั้นสัญชาตญาณของมันจึงดีกว่ามากมองดูเสือน้อยสีขาวที่นอนขดตัวเหมือนขนมสายไหมหวังว่าหลังจากฟื้นขึ้นมาคราวนี้ มันจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง“ยาพิษมาจากที่ไหนกัน? ข้าจำได้ว่าตำหนักของเราไม่มียาพิษเช่นนี้”ป๋ายซ่าวโมโหเจียนตาย นางเป็นคนตระเตรียมอาหารให้กับสัตว์เลี้ยงทั้งสองเองสัตว์เลี้ยงทั้งสองถูกวางยาจนเกือบตาย แล้วแบบนี้จะไม่ให้นางโกรธเกรี้ยวได้อย่างไร“ถูกต้อง ตำหนักของพวกเราไม่มีของเช่นนี้ ข้าคิดว่าจะต้องเป็นคุณหนูเจียงอย่างแน่นอน เมื่อตอนบ่ายนางอยากอุ้มอาป๋าย แต่อาป๋ายไม่ยอม ฉะนั้นจึงคิดวางยามัน”ป๋ายจื่อปากไวใจถึง ใบหน้าเรียวเล็กเผยให้เห็นความโกรธเกรี้ยว“ไม่มีทาง แม้หรูฉินจะเอาแต่ใจ แต่นางหาใช่คนเช่นนั้น”หลงเทียนอวี้ที่อยู่ด้านหลังหลินเมิ้งหยามาโดยตลอด ส่งเสียงอธิบายอุปนิสัยใจคอของเจียงหรูฉินแต่คิดไม่ถึงเลยว่าประโยคนี้ของเขาจะทำให้คำทั้งตำหนักหลิวซินรู้สึกไม่พอใจ“ท่านอ๋องพูดถูก พวกเราไม่มีหลักฐาน อย่าเพิ่งใส่ร้ายใครเลย”ถึงอย่างไร นางก็เป็นญาติผู้น้องของเขาคำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ทุกคนเงียบลง
