“เรื่องนี้ยังไม่กระจ่าง ช่วงนี้พวกเจ้าต้องระมัดระวังให้มาก ข้าจะดูแลเสือน้อยด้วยตนเอง พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด”หลินเมิ้งหยาออกคำสั่ง สาวใช้มองหน้ากัน ก่อนจะพากันกลับออกไป“ท่านอ๋องเองก็กลับไปก่อนเถิดเพคะ หลายวันมานี้พระองค์คงเหนื่อยมากแล้ว”หลงเทียนอวี้อยากอยู่ที่นี่ต่อ แต่มิรู้จะหาข้ออ้างอะไรใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าลง ก่อนจะกลับออกไปเงียบ ๆ“อาป๋าย เจ้าเองก็อยากเฝ้าเสือน้อยใช่หรือไม่? ”เมื่อครู่ เจ้าหนูน้อยพยายามกัดชายกระโปรงของนางดูเหมือน มันกำลังกังวล“ได้ เช่นนั้นเจ้าจงอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนมัน”สัตว์ตัวน้อยปกติมักเล่นซุกซนด้วยกันเสมอ แต่เมื่ออยู่ ๆ ก็เกิดเรื่องขึ้นกับเสือน้อย อาป๋ายจึงรู้สึกร้อนใจนางมองดูเสือน้อยบนที่นอน อาป๋ายใช้อุ้งเท้าน้อย ๆ ของตนเองเองลูบไล้หัวของเสือน้อยมันลืมตาขึ้น สบตากับเพื่อนของตนเอง ก่อนที่เสือน้อยจะหลับไปอีกครั้ง“มันจะไม่เป็นไรอันใด เชื่อข้า”หลินเมิ้งหยาลูบไล้หัวของอาป๋าย หมาป่าน้อยจึงนอนอยู่ข้างที่นอนของเสือน้อย ดวงตากะพริบปริบ ๆ ขณะมองเพื่อนของตนเอง“โกรธหรือ? ”มืออบอุ่นคู่หนึ่งลูบไล้เส้นผมของนางเสียงของชิงหูดังขึ้น เหตุใดคนที่รู้ใจนางจึงเป็นเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนี้กันนะ“วางใจเถิด เสือน้อยไม่เป็นไรหรอก หากเจ้าไม่อาจแก้พิษในโลกใบนี้ได้ เกรงว่าคนอื่นก็คงไม่อาจทำได้เช่นกัน”ในหัวใจของชิงหู หลินเมิ้งหยาเปรียบเสมือนเทพเซียนด้านการถอนพิษ“อย่าพูดเช่นนั้น หากข้าเก่งจริ
