กับเจ้า ข้าจะไม่ตายต่อหน้าเจ้า”มือเรียวลูบไล้ศีรษะของหลินเมิ้งหยา ความรู้สึกเสียดายปรากฏอยู่ในแววตาของเขาพวกเขารู้จักกันช้าเกินไป“จริงสิ เจ้าเห็นหรือไม่ว่าใครทำร้ายเสือน้อย? ”แม้ชิงหูจะไม่ได้ปรากฏตัวออกมา ทว่า สายตาของเขามักจับจ้องมองทุกอย่างในสวนตลอดเวลาอาจพูดได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตำหนักหลิวซินไม่อาจเล็ดลอดไปจากสายตาของเขาได้“คนพวกนี้แอบทำอย่างแนบเนียน ข้าเองก็ไม่รู้ว่ายาถูกใส่ไว้ตั้งแต่ตอนไหน ดูเหมือนต่อจากนี้ไป ข้าจะต้องจับตามองประตูใหญ่ของตำหนักให้ดี”หลินเมิ้งหยากลับมีวิธีการของตนเอง แม้ข้างกายนางจะมีชิงหูและเย่ก็ตามแต่การพึ่งพาคนอื่นมิใช่อุปนิสัยของนางหากต้องการปกป้องคนสำคัญ เช่นนั้นนางจะต้องสร้างความเปลี่ยนแปลง“ทำเช่นนั้นก็ดี แต่อย่าทำให้ตนเองลำบาก จริงสิ ข้าสั่งให้เจ้าช่วยข้าหาบ้าน เจ้าหาเอาไว้แล้วหรือยัง? ”พูดเรื่องธุระสำคัญ หลินเมิ้งหยาแสดงสีหน้าท่าทางจริงจังแม้ชิงหูจะชอบมุมอ่อนแอของหลินเมิ้งหยา ทว่านางคนที่เข้มแข็งเช่นนี้ต่างหาก จึงจะเป็นตัวตนของนางที่แท้จริง“หาเรียบร้อยแล้ว เจ้าจะไปดูเมื่อไหร่เล่า? ”คำสั่งของหลินเมิ้งหยาล้วนมาเป็นที่หนึ่งเสมอเขาหาเสร็จอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังยื่นขอโฉนดเรียบร้อยแล้วด้วยนอกจากนี้ยังตกแต่งโต๊ะ เตียง เก้าอี้ตามที่หลินเมิ้งหยาต้องการหมดแล้วเพียงประโยคเดียวของเจ้านาย เขาก็รีบตาลีตาลานไปจัดการให้ทุกอย่างทว่า เจ้านายคนนี้กลับขี้เหนียว
