เหลือเกิน“คืนนี้พวกเราออกไปดูกัน ช่วงนี้เวลากลางวัน ข้ามิอาจปลีกตัวออกไปได้ มีเพียงเวลายามวิกาลเท่านั้น จริงสิ เจ้าเองก็ตามป๋ายซูให้ไปด้วยกัน อีกหน่อย นางจะต้องเป็นผู้ออกไปทำงาน”ชิงหูพยักหน้า เขารีบออกไปเตรียมการให้เรียบร้อยหลินเมิ้งหยามองทอดสายตา พระอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้าแล้วสายลมยามค่ำคืนพัดกระทบร่างพระจันทร์ทรงกลมลอยอยู่บนฟ้า แต่หาใช่พระจันทร์เต็มดวงความมืดมิดทำให้คนแฝงตัวในความมืดได้ง่ายยิ่งขึ้นเงาดำสองร่างบินออกจากตำหนักหลิวซินด้านหลังจวน รถม้าธรรมดาคันหนึ่งจอดรออยู่นานแล้ว“ไปได้”เสียงทุ่มต่ำเย็นชาดังขึ้นคนขับตอบรับ ก่อนที่รถม้าจะแล่นหายไปในความมืด“เป็นอย่างไรบ้าง? ปิดบังเย่ได้หรือไม่? ”ภายในรถม้า แม้จะไม่มีแสง ทว่า เสียงของหลินเมิ้งหยากลับดังขึ้น“เจ้าโง่นั่นมีจรรยาบรรณในการทำหน้าที่มากเกินไป หลังจากที่เจ้าหลับไปแล้ว เขาไม่เคยย่างกรายเข้าไปในห้องของเจ้าเลย ฉะนั้น ไม่มีทางถูกจับได้อย่างแน่นอน”ชิงหูเอ่ยอย่างภาคภูมิใจหากมิใช่เพราะรถม้ามืดสนิท ชิงหูจะต้องได้เห็นสายตาดูถูกกำลังถลึงมองเขาอย่างแน่นอน“เจ้าคิดว่าคนอื่นจะไร้จรรยาบรรณเช่นเจ้าหรืออย่างไร? ”อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงด่า โชคดีที่ตอนนี้มิใช่เวลาที่เหมาะสมต่อการสนทนา มิเช่นนั้นชิงหูจะต้องเค้นเอาคำอธิบายของคำว่าไร้จรรยาบรรณที่นางด่าเขาเมื่อครู่อย่างแน่นอน“เอาล่ะ พวกเราถึงแล้ว”รถม้าหยุดลงที่หน้าประตูบ้านหลังหนึ่งบนถนนที่ทอดยาว เหต
