กฮวยบาน เมืองหลวงของพวกเรามักจะจัดงานเลี้ยงชมดอกเก๊กฮวย ปีนี้ข้ารู้สึกว่าดอกเก๊กฮวยในสวนของเจ้าบานสะพรั่งงดงามยิ่งนัก เช่นนั้น พวกเรามาจัดงานเลี้ยงชมดอกเก๊กฮวยดีหรือไม่? ”พระสนมเต๋อเฟยเอื้อนเอ่ยด้วยความดีใจ นางอยู่อย่างหงอยเหงาในตำหนักหยาเสวียน นอกจากออกไปไหว้พระแล้ว ก็มิได้ทำสิ่งใดอีกยากมากกว่าจะได้เห็นดอกเก๊กฮวยบานสะพรั่งสวยงามเช่นนี้ ดังนั้น นางจึงเกิดความคิดนี้ขึ้นมา“นั่นสิพี่สะใภ้ มีเพียงดอกเก๊กฮวยในสวนของท่านที่บานได้งดงามที่สุดในเมือง หากฮูหยินท่านอื่นได้เห็นเข้า ข้าว่าพวกนางจะต้องรู้สึกถึงความพ่ายแพ้อย่างแน่นอน”เจียงหรูฉินแสดงท่าทางหยิ่งยโส หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองนางเล็กน้อย“หม่อมฉันขอน้อมรับเรื่องนี้เอาไว้ในหัวใจ แต่ว่า หม่อมฉันขอปรึกษากับท่านอ๋องก่อนนะเพคะ หมู่เฟยได้โปรดวางใจ ท่านอ๋องเป็นคนกตัญญู จะต้องอนุญาตอย่างแน่นอน”หลินเมิ้งหยาแสดงท่าทางนอบน้อม ใบหน้าของพระสนมเต๋อเฟยจึงปรากฏรอยยิ้ม“เช่นนั้นข้าก็วางใจ ข้ารู้สึกว่านับวันเจ้ายิ่งใจกว้าง”พระสนมเต๋อเฟยรู้สึกพึงพอใจมากที่มีลูกสะใภ้เช่นนี้ชื่นชมอยู่พักใหญ่ อีกทั้งยังดื่มชาเก๊กฮวยที่หลินเมิ้งหยาทำ ก่อนจะกลับไปที่ตำหนักหยาเสวียนในมืออุ้มเสี่ยวป๋าย หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในศาลาเล็ก มองดูดอกเก๊กฮวยในสวน“เจ้าเด็กน้อย คิดอะไรอยู่อย่างนั้นหรือ? เหตุใดจึงเหม่อลอยเช่นนี้? ”ชิงหูยังคงแต่งกายด้วยเสื้อผ้าของผู้หญิง กรีดกรายเยื้องย่างมาทางห
