าอิจฉาเล็กน้อยของเสือน้อยพุ่งมาจากทางด้านหลังของหลินเมิ้งหยา ดวงตาเสมือนแมวของมันกำลังเปล่งประกายวาววับน่าเสียดาย ตอนนี้เจ้านายของมันมองไม่เห็นท่าทางน่าสงสารของมันเลย“ได้ ข้าไม่อุ้มก็ได้ คนอะไรเลี้ยงหมาเลี้ยงแมว”เจียงหรูฉินยังรู้สึกโกรธ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถทำอะไรได้“อย่ากล่าวเช่นนั้น เมิ้งหยา หมาน้อยของเจ้าน่ารักยิ่งนัก”พระสนมเต๋อเฟยเองก็เคยเลี้ยงหมาพันธุ์พุดเดิ้ล แต่น่าเสียดายที่มันตายจากไปแล้วดังนั้น นางจึงรู้สึกชอบหมาสีขาวในอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยามากเจ้าเด็กคนนี้มีสัญชาตญาณที่ดี มันรู้ว่าใครดีกับมันพระสนมเต๋อเฟยยกมือขึ้นลูบ เมื่อมันได้เห็นสายตาของพระสนมเต๋อเฟย มันจึงแสดงท่าทางเชื่อฟังและปล่อยให้พระสนมเต๋อเฟยลูบไล้ได้อย่างอิสระ“ดูสิ มันเชื่องมากเลยนี่นา เจ้าดูนี่ เมื่อครู่เจ้าทำให้มันตกใจ”เจียงหรูฉินกัดฟัน ไม่ยอมยิ้มตามสมแล้วที่เป็นหมาของหลินเมิ้งหยา น่ารังเกียจเหมือนเจ้าของไม่มีผิดเพี้ยน“จริงซิ เมิ้งหยา ข้ามีเรื่องต้องการปรึกษากับเจ้า”พระสนมเต๋อเฟยยิ้ม ยิ่งได้เห็นหลินเมิ้งหยาก็ยิ่งรู้สึกชื่นชม“เชิญหมู่เฟยรับสั่งได้เลยเพคะ”ต้นไม้ดอกไม้ที่ล้มระเนระนาดถูกชิงหูจัดเรียงให้เหมือนเดิมเพราะดอกเก๊กฮวยบานสะพรั่ง ดั่งนั้นทุกคนจึงรู้สึกสดชื่นพระสนมเต๋อเฟยสูดลมหายใจ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ ทำให้บรรเทาความโศกเศร้าในหัวใจของนางไปได้“แต่ก่อนเวลาที่ดอกเก๊กฮวยบาน เมืองหลวงของพวกเรามักจะจัดงาน
