ีการที่ละเอียดรอบคอบทันใดนั้นสมองพลันเปล่งประกาย…ป๋ายหลี่รุ่ยจริงสิ! ที่คุกใต้ดินยังมีป๋ายหลี่รุ่ยที่ใช้ยาพิษในการรักษาอยู่นี่นาหากเป็นเขา เขาอาจมีวิธีดี ๆ ก็ได้หลินเมิ้งหยาตัดสินใจ ก่อนจะเดินแยกจากจิ่นเยว่หันหน้ากลับไปทางตำหนักอย่างมิได้ใส่ใจ ก่อนจะได้เห็นชายเสื้อสีเทาที่มุมหนึ่งของประตูตำหนักขณะที่คิดจะตรงไปที่นั่น ป๋ายซ่าวบังเอิญเข้ามาเดินข้างกายนาง“นายหญิง เหนียงเหนียงตามท่านให้ไปด้านหน้าเพื่อชมดอกเก๊กฮวยด้วยกันเจ้าค่ะ”ป๋ายซ่าวดีอกดีใจเป็นอย่างมาก ดังนั้นนางจึงมองไม่เห็นเจ้าของชายเสื้อสีเทาคนนั้นเพียบพริบตาเดียว คนผู้นั้นก็หายไปนางหันหน้ากลับ หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงหรือเมื่อครู่นางจะตาฝาด“อืม ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”ดอกเก๊กฮวยในตำหนักหลิวซินงดงามกว่าดอกเก๊กฮวยทุกที่ในเมืองหลวงดอกเก๊กฮวยถูกปลูกเรียงรายทุกย่อมหญ้าในสวนแห่งนี้ใช้หินสามสีโรยเป็นทางเดินเล็กๆบนพื้นที่ว่างเปล่าทั้งสองฝั่งถูกไล่ระดับทั้งสีสัน ต้นอ่อน ต้นโตเต็มวัย เรียงตามช่วงเวลาดอกไม้บานของดอกเก๊กฮวย“ไอหยา พวกเจ้าดูสิ รีบมาดูเร็ว หย๋าเอ๋อร์เอาใจใส่ยิ่งนัก ทั้งสวนเต็มไปด้วยดอกเก๊กฮวย ไม่มีต้นไหนเลยที่ไม่ออกดอก หย๋าเอ๋อร์ ใครเป็นคนดูแลสวนของเจ้าอย่างนั้นหรือ? ”เยื้องย่างเข้าไปหา หลินเมิ้งหยาเดินตามพระสนมเต๋อเฟยไปยังศาลาเล็กในสวนแม้พระสนมเต๋อเฟยจะได้เห็นความงดงามในวังหลวงจนชินตาแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังอดที่จะตกตะลึงกับภาพบรรย
