พวกเขาไม่สนใจว่างานเลี้ยงดำเนินไปถึงไหน หลงเทียนอวี้อุ้มหลินเมิ้งหยาเดินออกไปทางประตูหลังจวนชายหนุ่มวางร่างของหลินเมิ้งหยาลงด้วยความระมัดระวัง มองดูใบหน้าด้านข้างอันแสนงดงาม หัวใจรู้สึกไม่อยากยินยอมที่จะต้องแยกห่างน่าเสียดาย ตอนนี้เขายังไม่อาจกลับไปได้“ดูแลพระชายาให้ดี เดินช้าๆ หน่อย หลินขุ๋ย เจ้ากลับไปกับพวกเขาเถิด จงพาทุกคนตรงกลับจวนและระวังอย่าทำให้นางตกใจตื่น”จัดแจงเสร็จเรียบร้อย หลงเทียนอวี้ยืนอยู่ที่เดิม มองดูเกี้ยวของหลินเมิ้งหยาหายลับตาไปเมื่อเห็นว่านางกลับไปอย่างปลอดภัย หลงเทียนอวี้จึงเบาใจร่างสูงใหญ่หมุนตัว กลับเข้าไปในจวนของไท่จื่อหลายวันมานี้ หากมิใช่เพราะต้องเข้ามาฟังราชการในวัง พระสนมเต๋อเฟยก็มักจะตามตัวเขาไปสนทนาพูดคุยทุกครั้งเขาทำได้เพียงแอบเข้าไปมองหน้าของหลินเมิ้งหยาตอนนอนกลางดึกเท่านั้นไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ชีวิตเขาเต็มไปด้วยเงาของหญิงสาวคนนี้แม้ว่าในวังหลวงจะมีหญิงงามมากมาย ทว่า ไม่มีสตรีนางใดที่ทำให้เขาเหลียวแลได้เช่นนางตกลงนี่มันเพราะอะไรกันนะ?แม้ว่าทุกคนจะแสดงออกว่าเกรงกลัวไท่จื่ออีกทั้ง เหตุการณ์เมื่อครู่ยังเป็นเรื่องที่น่าถกเถียงกันอย่างยิ่ง แต่ถึงกระนั้นก็มิมีใครกล้าเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาแต่ถึงอย่างนั้น สายตาของพวกเขาก็ยังมิวายชำเลืองมองทางไท่จื่อด้วยแววตาขำขันการลอบมีความสัมพันธ์ระว่างเจ้านายและคนรับใช้ในเรือนมิใช่เรื่องแปลกใหม่แทบจะทุกจวนล้วนมีเหตุก
