ารณ์เช่นนี้เกิดขึ้นแต่มิมีใครเหมือนไท่จื่อ เหตุเพราะทุกคนล้วนเห็นว่าเขาถูกสวมเขากันหมดฉากนั้นสนุกสนานเสียยิ่งกว่าดูละครเสียอีก“เจ้าบอกว่าจัดการเรียบร้อยหมดแล้วมิใช่หรือ? เหตุใดสถานการณ์จึงพลิกผันเช่นนี้ได้? ”ไท่จื่อพยายามระงับความโกรธ แต่ถึงกระนั้น สายตาของเขายังคงอำมหิตประหนึ่งงูพิษชายารองตู๋กูคิดไม่ถึงเลยว่าเหตุการณ์จะพลิกผันเช่นนี้ใบหน้างดงามก้มลง หน้าผากสีขาวนวลเต็มไปด้วยเหงื่อ“ไท่จื่อโปรดลงโทษหม่อมฉันด้วยเพคะ เฉินเซี่ยไม่รู้จริงๆ ว่าเหตุการณ์จะพลิกผันเช่นนี้ เฉินเซี่ยสั่งให้คนนำตัวอ๋องอวี้ไปไว้ในห้องนั้นแล้ว อีกทั้งเฉินเซี่ยยังสั่งให้ลงกลอนห้องนั้นเอาไว้เพื่อมิให้เสียเรื่อง”ชายารองตู๋กูสบถพึมพำในใจมีเพียงขนมยู่ลู่เกิงของหลงเทียนอวี้เท่านั้นที่ถูกใส่ยาสลบเอาไว้แม้จะมีคนช่วยเขาออกไปได้ แต่ฤทธิ์ของยาก็ใช่จะหายไปได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้เหตุใดฮูหยินอันจึงปรากฏตัวที่นั่น? ตกลงเกิดข้อผิดพลาดตั้งแต่ตรงไหน?ดวงตางดงามกวาดสายตาไปทั่วทั้งห้องโถงงานเลี้ยงสายตาหยุดลงบริเวณตำแหน่งที่ว่างเพียงหนึ่งเดียว ไม่ว่าจะมองอย่างไร ชายาอวี้ก็น่าสงสัยที่สุด“เอาล่ะ ข้าไม่ต้องการคำอธิบายจากเจ้า เรื่องนี้พอแค่นี้ก่อน ข้าอยากให้เจ้าไปตรวจสอบดูว่ามีใครในจวนได้ติดต่อกับคนน่าสงสัยภายนอกบ้าง”เขาพยักหน้าลง ชายารองตู๋กูก็ปิดปากสนิทแม้ชายาอวี้จะเป็นผู้แก้ไขสถานการณ์จริง แต่เชื่อว่าจวนแห่งนี้จะต้องมีหนอนบ่อนไส้อย
