สนมเต๋อเฟยไปยังศาลาเล็กในสวนแม้พระสนมเต๋อเฟยจะได้เห็นความงดงามในวังหลวงจนชินตาแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังอดที่จะตกตะลึงกับภาพบรรยากาศตรงหน้าไม่ได้“อ๋อ คือว่า….”“หนู่ปี้เป็นคนปลูกเองเจ้าค่ะ คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกใจเหนียงเหนียง หนู่ปี้รู้สึกมีความสุขยิ่งนัก”หลินเมิ้งหยาคิดจะเอ่ยว่าคนสวนในตำหนักของตนเองต้องเงียบไป เมื่อได้ยินเสียงแหบแห้งมีเสน่ห์เล็กน้อยเสียงหนึ่งหันหน้าไปทางต้นเสียง หลินเมิ้งหยาตกใจอ้าปากค้างคนที่เดินเข้ามาสวมใส่ชุดกระโปรงสีแดง แม้รูปร่างจะสูงกว่าสตรีทั่วไป แต่ก็มิได้มีมัดกล้ามดั่งกายร่างกำยำใบหน้างดงามน่ามอง เมื่อเทียบความงามกับป๋ายซ่าว ใบหน้าของผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดกว่ามาก“หนู่ปี้ฮวากูขอถวายคำนับพระสนมเต๋อเฟย ถวายคำนับพระชายา”แม้จะแสดงท่าทางออกนอกหน้าไปเสียหน่อย ทว่ากลับรู้จักกฏระเบียบเป็นอย่างดีพระสนมเต๋อเฟยหรี่สายตาเย็นชา ราวกับว่ามิพึงพอใจ“เจ้าเป็นใคร? ”หันหน้าไปมองทางหลินเมิ้งหยาสมองของนางพลันครุ่นคิด หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงพูดปดเท่านั้น“คือว่า….นี่คือเสี่ยวเซี่ย1 คนหนึ่งของท่านอารองของหม่อมฉันเพคะ เหตุเพราะนางสามารถดูแลดอกไม้ได้เป็นอย่างดี หลังจากท่านอารองจากไปแล้ว ดังนั้นหม่อมฉันจึงรับนางเข้ามาอยู่ในจวนเพื่อคอยดูแลดอกไม้ในสวนแห่งนี้เพคะ”หลินเมิ้งหยาเป็นคนโกหกหน้าตาย ไร้ซึ่งท่าทางกระสับกระส่าย หวังว่าพระสนมเต๋อเฟยจะเชื่อคำโกหกของนางในครั้งนี้“เอ๋? ญาติอย่างนั้นหร
