ูดของหลินเมิ้งหยาทำให้นางหวนนึกถึงความทรงจำแต่เก่าก่อนนางพยักหน้าตกลง จิ่นเยว่รีบสั่งให้ทุกคนเข้ามาแต่งตัวให้กับพระสนมเต๋อเฟยให้เรียบร้อย ก่อนที่ทุกคนจะเตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังตำหนักหลิวซินทุกคนพากันออกเดินจากตำหนักหยาเสวียน เพื่อเดินไปยังตำหนักหลิวซินของหลินเมิ้งหยาพวกนางจงใจเดินอยู่ทางด้านหลัง หลินเมิ้งหยากับจิ่นเยว่เดินตามทางด้านหลังสุดหลังจากมองซ้ายมองขวาไม่เห็นใคร หลินเมิ้งหยาจึงเอ่ย“ช่วงนี้พระสนมเต๋อเฟยมีอาการปวดศีรษะ ไม่รู้สึกอยากอาหาร นอนหลับไม่สนิท อีกทั้งยังไม่ค่อยอยากออกกำลังกาย?”จิ่นเยว่พยักหน้าลง ร่องรอยของความกังวลเผยอยู่ในดวงตา“พระชายา ท่านรู้หรือไม่ว่าเหนียงเหนียงป่วยด้วยโรคอันใด?”พระชายาอวี้ถอนหายใจ ก่อนจะส่ายหน้านางเรียนวิชาการแพทย์แผนตะวันตก ส่วนการแพทย์แผนจีนได้เรียนเพียงผิวเผินเท่านั้นหลังจากสูดกลิ่นในห้องของพระสนมเต๋อเฟย เรดาร์ในสมองของนางปรากฏชื่อยาพิษปริมาณน้อยนิดสองสามประเภทแม้จะครุ่นคิดหลายรอบแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้ว่ายาพิษเหล่านั้นมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร“เหนียงเหนียงชอบทำอะไรเป็นประจำตลอดสิบปีมานี้บ้างหรือไม่?”แม้ยาพิษเล็กน้อยเหล่านี้จะไม่อันตรายถึงชีวิต แต่ถ้าหากอยู่ใกล้ตัวนานเข้า จะส่งผลให้เจ็บป่วยในระยะยาวจิ่นเยว่ครุ่นคิด ก่อนจะตอบ“เหนียงเหนียงปฏิบัติตัวตามระเบียบอย่างเคร่งครัด บางทีอาจเพราะเป็นสิ่งที่ปฏิบัติมาอย่างเนิ่นนานแล้ว ดังนั้นตอนนี้หม่อมฉันจึงยังนึกไ
