ีอกดีใจเป็นอย่างมาก ดังนั้นนางจึงมองไม่เห็นเจ้าของชายเสื้อสีเทาคนนั้นเพียบพริบตาเดียว คนผู้นั้นก็หายไปนางหันหน้ากลับ หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงหรือเมื่อครู่นางจะตาฝาด“อืม ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”ดอกเก๊กฮวยในตำหนักหลิวซินงดงามกว่าดอกเก๊กฮวยทุกที่ในเมืองหลวงดอกเก๊กฮวยถูกปลูกเรียงรายทุกย่อมหญ้าในสวนแห่งนี้ใช้หินสามสีโรยเป็นทางเดินเล็กๆบนพื้นที่ว่างเปล่าทั้งสองฝั่งถูกไล่ระดับทั้งสีสัน ต้นอ่อน ต้นโตเต็มวัย เรียงตามช่วงเวลาดอกไม้บานของดอกเก๊กฮวย“ไอหยา พวกเจ้าดูสิ รีบมาดูเร็ว หย๋าเอ๋อร์เอาใจใส่ยิ่งนัก ทั้งสวนเต็มไปด้วยดอกเก๊กฮวย ไม่มีต้นไหนเลยที่ไม่ออกดอก หย๋าเอ๋อร์ ใครเป็นคนดูแลสวนของเจ้าอย่างนั้นหรือ? ”เยื้องย่างเข้าไปหา หลินเมิ้งหยาเดินตามพระสนมเต๋อเฟยไปยังศาลาเล็กในสวนแม้พระสนมเต๋อเฟยจะได้เห็นความงดงามในวังหลวงจนชินตาแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังอดที่จะตกตะลึงกับภาพบรรยากาศตรงหน้าไม่ได้“อ๋อ คือว่า….”“หนู่ปี้เป็นคนปลูกเองเจ้าค่ะ คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกใจเหนียงเหนียง หนู่ปี้รู้สึกมีความสุขยิ่งนัก”หลินเมิ้งหยาคิดจะเอ่ยว่าคนสวนในตำหนักของตนเองต้องเงียบไป เมื่อได้ยินเสียงแหบแห้งมีเสน่ห์เล็กน้อยเสียงหนึ่งหันหน้าไปทางต้นเสียง หลินเมิ้งหยาตกใจอ้าปากค้างคนที่เดินเข้ามาสวมใส่ชุดกระโปรงสีแดง แม้รูปร่างจะสูงกว่าสตรีทั่วไป แต่ก็มิได้มีมัดกล้ามดั่งกายร่างกำยำใบหน้างดงามน่ามอง เมื่อเทียบความงามกับป๋ายซ่าว ใบหน้าของ
