หย๋าเอ๋อร์ไม่แข็งแรง กลัวจะนำไข้หวัดมาแพร่ใส่หมู่เฟย ดังนั้นจึงมิได้มาถวายคำนับ หมู่เฟยได้โปรดลงโทษเมิ้งหยาด้วย”พระสนมเต๋อเฟยสำรวจสีหน้าของหลินเมิ้งหยา แต่นางกลับแสดงท่าทางประหนึ่งไม่เคยมีเรื่องอันใดเกิดขึ้น อีกทั้งยังแสดงความอบอุ่นใจกว้างดังเดิมไร้ซึ่งความห่างเหิน ยังคงแสดงความสนิทสนมดังเดิมเมิ้งหยาเป็นเด็กดี นางให้อภัยในสิ่งที่ตนเองได้ทำผิดพลาด“เด็กคนนี้นี่ เหตุใดจึงผอมลงมากขนาดนี้ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน อย่าได้พูดเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลกันเลย”พระสนมดึงมือหลินเมิ้งหยาขึ้น ความเสียใจของพระสนมเต๋อเฟยแปรเปลี่ยนเป็นเอ็นดูหลินเมิ้งหยาแทนนางเป็นเด็กที่รู้ความและว่านอนสอนง่าย ลูกชายของนางช่างโชคดียิ่งนัก“ได้ยินน้าจิ่นเยว่เล่าว่าช่วงนี้หมู่เฟยไม่รู้สึกอยากอาหาร นอนหลับไม่สนิท ดังนั้นหม่อมฉันจึงทำอาหารบำรุงเหล่านี้มาให้ มิรู้ว่าหมู่เฟยจะสามารถเสวยได้หรือไม่”สั่งให้คนนำยามาวางลงตรงหน้าพระสนมเต๋อเฟย นางคิดเห็นต่างจากผู้อื่นอาหารในจานล้วนมีสีสันสวยงาม ไร้ซึ่งกลิ่นเหม็นจู่ๆ พระสนมเต๋อเฟยก็นึกอยากอาหาร ใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปากรสชาติอาหารไม่อ่อนหรือจัดจ้านมากจนเกินไปพระสนมเต๋อเฟยดีใจมาก จากนั้นเสวยไปเกินกว่าครึ่ง“หมู่เฟย ที่สวนของหม่อมฉันมีดอกเก๊กฮวยบานเต็มสวน หม่อมฉันพาพระองค์ไปดูดีหรือไม่เพคะ? ”หลังรับประทานอาหารเสร็จ พระสนมเต๋อเฟยรู้สึกง่วงเล็กน้อยทว่า ข้อเสนอของหลินเมิ้งหยาส่งผลต่อก้นบึ้
