ไท่จื่อชำเลืองสายตาเย็นชาไปทางศพทั้งสองร่าง เขาไม่สนใจความเป็นความตายของพวกผู้หญิงทว่า เขาไม่อาจกักเก็บสีหน้าของตนเองในเวลานี้ได้“ท่านอ๋อง ร่างกายหม่อมฉันยังไม่แข็งแรงดี ช่วยพยุงหม่อมฉันไปพักที่ห้องข้าง ๆ ได้หรือไม่เพคะ”หลินเมิ้งหยายกมือปิดปาก ราวกับว่ามิอาจทนเห็นศพทั้งสองได้หลงเทียนอวี้รีบเข้าไปพยุงร่างหลินเมิ้งหยา ท่ามกลางสายตาเย็นชาของไท่จื่อ เขาพานางไปยังห้องเล็กด้านข้าง“ชิชิ ไท่จื่อแสดงออกได้อย่างน่าชื่นชมจริงเชียว เจ้าเด็กน้อย เหตุใดเจ้าจึงนึกแผนร้ายกาจเช่นนี้ขึ้นมาได้? ”ทันทีที่เข้ามาภายใน ชิงหูที่ไม่รู้ว่าโผล่มาตั้งแต่ตอนไหน รีบเข้ามาชิงร่างหลินเมิ้งหยาออกจากหลงเทียนอวี้ ก่อนจะเข้าไปประคองร่างนางสีหน้าของคนถูกผลักอย่างหลงเทียนอวี้เคร่งขรึมไปในทันที แต่เมื่อเห็นสีหน้าสุขุมลุ่มลึกของหลินเมิ้งหยา สีหน้าของเขาจึงกลับมาเป็นปกติดังเดิม“เจ้าลองเดา”หลังจากทิ้งคำตอบที่ทำให้ชิงหูแทบกระอักเป็นเลือดแล้ว หลินเมิ้งหยายกผ้าคลุมสีดำขึ้นห่มร่างทุกคนตามไท่จื่อกลับไปยังงานเลี้ยงเรียบร้อยแล้วคาดว่าจะต้องถูกไท่จื่อขู่เข็ญอย่างแน่นอน“เจ้าจะไปไหน? ”หลงเทียนอวี้เอ่ยถาม ทว่าหลินเมิ้งหยากลับหยักยิ้มเล็กน้อย ริมฝีปากสีแดงดั่งลูกเชอรี่เอ่ยออกมาเพียงสองพยางค์“ความลับ”ยืมแสงจากพระจันทร์พาชิงหูและป๋ายซูเดินไปด้านหลังสวนเมื่อเดินพ้นโค้ง นางได้เห็นเงาหนึ่งแอบอยู่ด้านหลังภูเขาปลอมกลางสวน“ออกมาเถิด เสร็จเรีย
