สรรหามาให้ล้วนเข้าไปอยู่ในท้องของนางทั้งสิ้นแต่ไม่มีใครรู้เลยว่าสาเหตุที่ทำให้อาการเจ็บป่วยของนางหายได้อย่างรวดเร็วก็เพราะเรดาร์ในสมองบอกรายชื่อยาที่จำเป็นต้องใช้ในการแก้พิษบางทีอาจเพราะอยู่ด้วยกันนานมากแล้ว ดังนั้นเสียงเย็นยะเยือกของเครื่องจักรในหัวจึงทำให้นางรู้สึกเหมือนเป็นญาติมิตรบางที สิ่งเดียวที่ทำให้นางหวนนึกถึงความทรงจำในชาติปางก่อนได้ก็คือเสียงของเครื่องตรวจจับในหัวบำรุงร่างกายนานราวครึ่งเดือน แต่ถึงกระนั้นร่างกายของนางก็ยังผ่ายผอม ไม่มีน้ำมีนวลเหมือนแต่ก่อนบางทีอาจเพราะร่างกายอ่อนแอ ร่างกายของหลินเมิ้งหยาจึงผอมประหนึ่งไม้เสียบผีใบหน้างดงามน้อยครั้งนักที่จะหยักยิ้มดวงตาที่เคยเปล่งประกายมักมองทอดยาวไปยังที่ไกล ๆ ไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่“เจ้าค่ะ เคยได้ยินว่าท่านชอบดอกเก๊กฮวย หลายวันมานี้ชิงหูกับนายน้อยนำต้นไม้ราคาแพงมาปลูกมากมาย เช่นนั้น ให้หนู่ปี้พยุงนายหญิงไปดูดีหรือไม่เจ้าคะ? ”ในบรรดาสาวใช้ทั้งสี่ มีเพียงป๋ายซูที่ไม่ยอมออกห่างจากตัวนางหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ลุกขึ้นจากม้านั่ง ป๋ายซูค่อย ๆ พยุงร่างของนางเดินออกไปด้านนอก“นายหญิง ด้านนอกลมแรง ห่มผ้าให้มิดชิดดีกว่าเจ้าค่ะ”ป๋ายจีรีบเข้าไปหยิบเสื้อคลุมสีทองที่หลินจงอวี้มอบให้ออกมาคลุมลงบนร่างของหลินเมิ้งหยาเสื้อคลุมผืนใหญ่คลุมอยู่บนร่างผอมบางของหลินเมิ้งหยา จึงทำให้นางดูผอมมากกว่าเดิม“ไม่เป็นไรหรอก ข้าเพียงแต่ออกไปดูดอกเก๊กฮ
