วยแต่เพียงเท่านั้น พวกเจ้าไปทำงานของตัวเองเถิด ให้ป๋ายซูพาข้าไปก็พอ”นับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องกับเยว่ถิง หลินเมิ้งหยาพยายามอดทนต่อความโศกเศร้าในการจากไปของเยว่ถิงแต่ถึงกระนั้นจิตใจของนางยังไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม อีกทั้งยังไม่สนใจงานในจวนอีกด้วยหลินเมิ้งหยาเดินไปยังศาลาเล็กในสวน ทั้งสวนล้วนเต็มไปด้วยดอกไม้สีเหลือง จากเดิมที่เคยมีดอกไม้หลากสีสัน ทว่าตอนนี้มันกลับกลายเป็นป่าขนาดย่อมไปแล้ว“เจ้าเด็กน้อยออกมาทำไม? ระวังจะเป็นหวัด ดูนี่สิ นี่เป็นดอกเก๊กฮวยเขียว ราคาแพงมาก”ทั้งที่มิใช่ฤดูที่เหมาะสมในการปลูกดอกเก๊กฮวย แต่ไม่รู้ว่าชิงหูกับหลินจงอวี้ใช้วิธีใด ทำให้ทั้งตำหนักหลิวซินเต็มไปด้วยดอกเก๊กฮวยขณะเดียวกัน ชิงหูพุ่งเข้ามาด้วยความดีใจ ก่อนจะถือดอกเก๊กฮวยสีเขียวทาบหน้าหน้าของหลินเมิ้งหยา“อืม สีสวยสดใสสง่างาม เหมาะกับเจ้าเป็นอย่างมาก”ป๋ายจื่อนำชาร้อนมาให้ ก่อนจะนั่งอยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยา ไม่ยอมขยับหนีไปไหนโชคดีที่คนในตำหนักหลิวซินล้วนรู้เรื่องราวระหว่างหลินเมิ้งหยากับนางดี ดังนั้นจึงไม่มีใครว่าอะไร“เจ้าเด็กน้อย จริงสิ นี่คือโฉนดที่เจ้าต้องการ ข้าซื้อบ้านหลังนั้นให้เจ้าแล้ว แต่ว่า…เจ้าจะทำเช่นนั้นจริงหรือ?”ชิงหูแอบดึงกระดาษบาง ๆ แผ่นหนึ่งออกมาหลินเมิ้งหยาไม่แม้แต่จะมอง หยิบส่งให้ป๋ายจื่อ ก่อนจะสั่งให้นางเอาไปเก็บไว้ในคลังเล็กหลินเมิ้งหยาจิบชาหอม ๆ ก่อนเอื้อนเอ่ย“ในเมื่อซื้อมาแล้วก็ต้องเปิ
