นที่แขนสีขาวราวหิมะจะแหวกผ้าสีฟ้าเข้มออกต่อมา สาวใช้หน้าตางดงามสี่คนเดินลงจากรถม้าแล้วยืนเรียงเป็นสองแถว“ไม่ได้เจอกันหลายปี มิรู้ว่าผู้อาวุโสทั้งสามยังสบายดีหรือไม่? ”ภายในรถม้า ไม่นานหญิงสาวหน้าตางดงามคนหนึ่งเดินลงมาใบหน้าเรียวเล็กโดดเด่นงดงาม แม้สีหน้าจะขาวซีด แต่มิได้ทำให้ความสง่างามลดลงไปเลยสาวใช้พยุงร่างหลินเมิ้งหยาลงจากรถม้า“ทุกคนสบายดีพ่ะย่ะค่ะ ทำให้พระชายาต้องเป็นกังวลแล้ว เชิญด้านในเถิด”หลินเล่ยเอ่ยด้วยความเกรงใจ ก่อนจะพาพวกหลินเมิ้งหยาเข้าไป ปกติแล้วไม่ค่อยมีใครมาเยี่ยมที่นี่นักแต่มักมีคนมาทำความสะอาด ดังนั้น แม้บ้านหลังนี้จะเก่า แต่ยังคงสมบูรณ์ดีพวกเขาเดินผ่านสวนดอกไม้เข้ามา จนกระทั่งมาถึงห้องโถงบรรพชนขณะนี้ไร้ซึ่งคนนอก หลินเมิ้งหยาจึงโค้งคำนับผู้อาวุโสทั้งสามตามกฎระเบียบ“หลานหลินเมิ้งหยาขอคำนับบรรพบุรุษและผู้อาวุโสทั้งสาม”หลินเมิ้งหยาก้มตัวลง ความพึงพอใจถูกวาดลงบนดวงตาของผู้อาวุโสทั้งสามมิใช่วัวลืมตีน แม้นางจะเป็นถึงพระชายา แต่ยังคงเคารพกฎระเบียบของสกุลหลินดูเหมือนลูกสาวของมู่จือจะถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีตอนที่ยังอยู่บนรถม้า สาวใช้ทั้งสี่ช่วยกันหวีผมให้หลินเมิ้งหยาชิงหูทนไม่ได้ที่ต้องเห็นร่างกายอ่อนแอของหลินเมิ้งหยา ดังนั้นเขาจึงหาโสมมาให้นางกินเมื่อกินโสมลงท้อง แขนและขาของหลินเมิ้งหยาก็ไม่สั่นเทิ้มอีกต่อไป“ผู้อาวุโสทั้งสามได้โปรดอภัย หลังจากเมิ้งหยาออกเรือน เมิ้งหยาควรมาไห
