วี้ ข้าไม่เป็นไร อย่าร้องไห้”ภายในรถ หลินเมิ้งหยาพิงร่างหลินจงอวี้ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้กับเขา“พี่สาว พี่สาว เสี่ยวอวี้ไม่ได้เรื่อง เสี่ยวอวี้ไม่อาจปกป้องพี่สาวได้”หากเขามีมีอำนาจมากเพียงพอ เขาคงปกป้องดูคนที่พี่สาวใส่ใจได้เช่นนั้น พี่สาวจะได้มีแต่รอยยิ้มทว่าเขาในเวลานี้กลับอ่อนแอเหลือเกิน“เด็กโง่ พวกเราทุกคนล้วนต้องถูกกระตุ้นก่อนจึงจะเติบโต ยิ่งไปกว่านั้น อีกไม่นานร่างกายของข้าก็จะกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม เด็กดี อย่าทำให้คนอื่นคิดว่าพี่สาวของเจ้าป่วยหนัก”เขาพยักหน้าลง หลินจงอวี้ตัดสินใจอีกเดี๋ยวเขาจะออกคำสั่งให้หายาที่ดีที่สุดมาบำรุงร่างกายของหลินเมิ้งหยาจะต้องทำให้พี่สาวอ้วนถ้วนสมบูรณ์ให้ได้สาวใช้ทั้งสี่นั่งอยู่ภายในรถม้า ส่วนชิงหูไล่คนขับรถลงไปและขับพาหลินเมิ้งหยาไปด้วยตนเองรอบรถม้า หลินขุ๋ยพาองครักษ์ร่างกำยำสิบหกคนติดตามไปปกป้องดูแลหลินเมิ้งหยาด้านหลัง รถม้าสองคันที่ถูกบรรจุสิ่งของมีค่าเต็มคันรถขับตามมาหลินจงอวี้เตรียมของมีค่าเหล่านั้นเอาไว้เพื่อมอบให้หลินเมิ้งหยา
บนเตียง หลินเมิ้งหยาดื่มยาไปแล้วสองครั้ง ดื่มน้ำแกงไปอีกเล็กน้อย
ทว่า นางยังคงนอนอยู่บนเตียงทุกชั่วโมง ป๋ายซ่าวและป๋ายจีจะเข้ามาเปลี่ยนที่นอนให้กับหลินเมิ้งหยาและเช็ดตัวของนางตามคำสั่งของหมอหลวงอดหลับอดนอนตลอดคืน ในตำหนักหลิวซิน นอกจากอาเสว่และหมาป่าน้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ทุกคนล้วนไม่ยอมออกห่างจากเตียงของหลินเมิ้
