ที หากความสัมพันธ์ระหว่างนางกับพี่เยว่ถิงไม่ดีเช่นนี้ คนพวกนั้นคงไม่ลงมือทำร้ายหญิงสาวผู้น่าสงสารคนนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไร คนสกุลหลินล้วนติดหนี้พี่เยว่ถิงทั้งสิ้น“นายหญิง แต่ร่างกายของท่าน…”ป๋ายจีส่งเสียงขึ้นด้วยความกังวล ทว่าชิงหูกลับก้มตัวลงแล้วใส่รองเท้าให้กับหลินเมิ้งหยา“ข้าพาเจ้าไปเอง”ฉีกยิ้ม ชิงหูอุ้มหลินเมิ้งหยาขึ้นเขารู้จักหลินเมิ้งหยาดี หากไม่ปล่อยให้นางไป นางคงทรมานเสียยิ่งกว่าตาย“พวกเราเองก็จะไปด้วย”สาวใช้ทั้งสี่เดินตามหลังชิงหูในเมื่อไม่อาจห้ามหลินเมิ้งหยาได้ เช่นนั้นพวกนางจะคอยคุ้มครองดูแลนางอยู่ข้างกายทันทีที่เดินออกจากประตู หลินเมิ้งหยาดันมือชิงหูออกเบา ๆป๋ายซู ป๋ายซ่าว รีบเข้ามาพยุงร่างหลินเมิ้งหยานางกัดฟัน เชิดหน้าขึ้นทุกย่างก้าว ล้วนโซซัดโซเซ ทุกย่างก้าว ล้วนทำให้นางหน้ามืดตาลายระหว่างทาง ข้าทาสบริวารล้วนถวายคำนับหลินเมิ้งหยานางพยายามบังคับตัวเองให้ดูเป็นปกติ เพราะนางอยากให้คนเหล่านั้นได้เห็นว่าหลินเมิ้งหยาคนนี้ยังไม่แพ้!หญิงสาวเดินออกไปจากจวนด้วยตนเองด้านนอก รถม้าหรูหราสวยงามคันหนึ่งจอดรออยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว“พี่สาว ให้ข้าพยุงท่านเถิด”หลินจงอวี้ยืนคอยท่าอยู่บนรถม้านานแล้ว เขารับมือนางจากสาวใช้ทั้งสองมือเล็กทั้งสองข้างนุ่มนิ่มและอบอุ่น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ขอบตาของหลินจงอวี้พลันเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาพี่สาวผู้แข็งแกร่งและงดงามของเขากลายเป็นคนอ่อนแอขนาดนี้เชียวหรือ“เสี่ยวอ
