าวของเจ้าป่วยหนัก”เขาพยักหน้าลง หลินจงอวี้ตัดสินใจอีกเดี๋ยวเขาจะออกคำสั่งให้หายาที่ดีที่สุดมาบำรุงร่างกายของหลินเมิ้งหยาจะต้องทำให้พี่สาวอ้วนถ้วนสมบูรณ์ให้ได้สาวใช้ทั้งสี่นั่งอยู่ภายในรถม้า ส่วนชิงหูไล่คนขับรถลงไปและขับพาหลินเมิ้งหยาไปด้วยตนเองรอบรถม้า หลินขุ๋ยพาองครักษ์ร่างกำยำสิบหกคนติดตามไปปกป้องดูแลหลินเมิ้งหยาด้านหลัง รถม้าสองคันที่ถูกบรรจุสิ่งของมีค่าเต็มคันรถขับตามมาหลินจงอวี้เตรียมของมีค่าเหล่านั้นเอาไว้เพื่อมอบให้หลินเมิ้งหยา
พระอาทิตย์ตกลงที่ด้านหลังภูเขา ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มจางลง
บนเตียง หลินเมิ้งหยาดื่มยาไปแล้วสองครั้ง ดื่มน้ำแกงไปอีกเล็กน้อยทว่า นางยังคงนอนอยู่บนเตียงทุกชั่วโมง ป๋ายซ่าวและป๋ายจีจะเข้ามาเปลี่ยนที่นอนให้กับหลินเมิ้งหยาและเช็ดตัวของนางตามคำสั่งของหมอหลวงอดหลับอดนอนตลอดคืน ในตำหนักหลิวซิน นอกจากอาเสว่และหมาป่าน้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ทุกคนล้วนไม่ยอมออกห่างจากเตียงของหลินเมิ้งหยาแม้เพียงก้าวเดียว“ไข้ของนายหญิงลดลงแล้ว”ป๋ายจื่อยื่นมือขึ้นไปอังหน้าผากของหลินเมิ้งหยา ก่อนจะร้องออกมาด้วยความดีใจป๋ายจีและป๋ายซ่าวที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงรีบกะพริบตา ก่อนจะเข้าไปแตะหน้าผากของหลินเมิ้งหยาพวกนางสบตากัน ก่อนจะร้องออกมาด้วยความดีใจ“ไข้ลดแล้ว ไข้ลดแล้ว”สาวใช้ทั้งสี่กอดกันร้องไห้ นี่เป็นข่าวดีข่าวแรกภายในระยะเวลาห้าวันหัว…ปวดหัวจังหลินเมิ้งหยาสะลึมสะลือ สติเริ่
