้นมาได้ จึงรีบร้อนเอ่ยถามหมอหลวงที่พยายามหาทางเอาชีวิตรอดพยักหน้าลงเฮ้อ ถ้ายังทรมานตนเองเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าอาการจะยิ่งแย่กว่าเดิม“เช่นนั้นใช้ปากป้อนนายหญิงก็ได้ใช่หรือไม่? อย่างน้อยนางก็ต้องยอมกลืนเข้าไปอย่างแน่นอน แค่เล็กน้อยก็ยังดี”ทว่าหมอหลวงรีบร้องขัดป๋ายจื่อ“ไม่ได้ มิรู้ว่าเหตุใดพระชายาจึงมีพิษในร่างกาย ดังนั้นยาที่ใช้กับพระชายาจึงเป็นยาที่มีส่วนผสมของยาพิษ หากคนปกติธรรมดาดื่มเข้าไป เกรงว่าจะถูกพิษเข้า”คำพูดของหมอหลวงทำให้ป๋ายจื่อตื่นตระหนกคุณหนูใกล้จะตายเต็มทีแล้ว นางจะทนมองอยู่ได้อย่างไร“ข้าไม่กลัว ต่อให้ต้องเอาชีวิตของข้าเข้าแลก ข้าก็จะช่วยนายหญิงให้ได้”ยืนหยัดในความคิดของตนเอง ป๋ายจื่อตัดสินใจใช้ชีวิตของตนเองแลกกับชีวิตของหลินเมิ้งหยา“ไม่ได้ หากนายหญิงตื่นขึ้นมา แต่เจ้าหมดลมหายใจ คิดหรือว่านายหญิงจะไม่เสียใจหรือ? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเหตุใดนายหญิงจึงมีอาการป่วยเช่นนี้?”ป๋ายจีคิดทุกอย่างได้รอบคอบกว่าป๋ายจื่อหลินเมิ้งหยาให้ความสำคัญกับเพื่อนพ้องมาเป็นอันดับหนึ่ง มิเช่นนั้น นางคงไม่รู้สึกหัวใจสลายหลังจากได้เห็นเยว่ถิงตายไป“ข้าไม่สน ข้าไม่อาจทนมองนายหญิงตายไปได้”ป๋ายจื่อไม่สนใจอะไรทั้งนั้น สำหรับนางแล้ว หลินเมิ้งหยาคือทุกสิ่งทุกอย่างขณะที่เหตุการณ์กำลังกดดัน ร่างหนึ่งเดินผ่านทุกคนไป“ข้าทำเอง”หลงเทียนอวี้หยิบถ้วยยาขึ้นแล้วกรอกปากตนเองโดยไม่ลังเลมือหนาประคองร่างหลินเมิ้งหยาขึ้นม
