ตัวเข้าไป คิดจะดึงเยว่ถิงกลับมาแต่คิดไม่ถึงเลยว่าเยว่ถิงจะเร็วกว่า ร่างซูบผอมในชุดสีขาวกระโดดลงหน้าผา“ไม่นะ…”ริมขอบหน้าผา หลินเมิ้งหยาและเยว่ฉีส่งเสียงร้องปานคนกำลังจะขาดใจหัวใจของหลินเมิ้งหยาเสมือนถูกกรีด ดวงตาจ้องมองเยว่ถิงที่หายลับไปจากแนวสายตาของตนเองยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ราวกับว่าจะสามารถจับตัวเยว่ถิงเอาไว้ได้แม้แต่ชิงหูที่เป็นยอดฝีมือยังเข้าไปช่วยเอาไว้ไม่ทันหญิงสาวผู้อ่อนโยน สง่างาม ฉลาดเฉลียว นำเอาความรักของพี่ชายกระโดดลงหน้าผาไปด้วย“พี่เยว่ถิง…”หลินเมิ้งหยาจ้องตาไม่กระพริบ มุมปากมีเลือดไหลออกมา“พี่หลิน”“นายหญิง”“พี่สาว”“เจ้าเด็กน้อย”ทุกคนตกตะลึงมองทางหลินเมิ้งหยาแต่กลับเห็นร่างบางตัวอ่อนยวบลงในอ้อมกอดของชิงหูสายฝน… ตกกระหน่ำมากกว่าเดิม
แต่…นั่นมันก็มากเพียงพอแล้ว
“ได้เลย พอถึงเวลานั้นข้าจะขุดหลุมแล้วโยนเจ้าลงไปเอง จากนั้นข้าจะโยนสัตว์ร้ายเข้าไปแทะใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของเจ้า”หลินเมิ้งหยากุมศีรษะ เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ดีดเจ็บชะมัด“จริงสิ ข้ารู้เรื่องของเจ้าเด็กที่เจ้าเก็บมาเลี้ยงนั่นด้วย อยากฟังหรือไม่?”หลินจงอวี้? หลินเมิ้งหยายอมรับ นางรู้สึกสงสัยอยู่เหมือนกันแต่ว่า…นางส่ายหน้า หากยังไม่ได้รับอนุญาตจากเสี่ยวอวี้ นางก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา“จริงสิ ตอนพวกเราออกมา เสี่ยวอวี้เองก็มาด้วยนี่นา เขาไปไหนแล้วเล่า? ”หลินเมิ้งหยาเพิ่งนึกได้ว่าคนหายไปหนึ่งคนนางก้มหน้าลง
