บหน้าท่าทางฉลาดเฉลียว“มั่วหราน ชิงหลี คำนับนายหญิง”ทั้งสองส่งเสียงพร้อมกัน ทว่าหลินเมิ้งหยากลับมิได้ตอบรับในทันทีเห็นได้อย่างชัดเจนว่าชิงหูเป็นผู้ออกแบบตกแต่งร้านฝูหรงโหลวแห่งนี้ทว่า พริบตาเดียวร้านนี้กลับตกเป็นของนางไม่เร็วไปหน่อยหรือ“เอ๋? มอบให้ข้า? เจ้าป่วยหรือเปล่า? ”หลินเมิ้งหยาหันหน้าหาชิงหู ยกมือขึ้นทาบหน้าผากเขา มืออีกข้างทาบหน้าผากตนเองเหมือนจะไม่ได้มีไข้นี่นามือเล็กเปลี่ยนเป็นตบหน้าเขาแทน เสียงเพียะเบาๆ ดังขึ้นทันใดนั้น ร่องรอยของความตื่นตระหนกวาดขึ้นบนดวงตาของมั่วหรานและชิงหลีสวรรค์ทรงโปรด ผู้หญิงคนนี้ไม่ถูกนายท่านฆ่า ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ“เจ้าเด็กน้อย แตะอั๋งข้าอีกแล้วนะ”แม้จะพูดเช่นนี้ แต่ชิงหูกลับปล่อยให้หลินเมิ้งหยา “ทำลาย” ใบหน้าอันหล่อเหลาของตนเองอย่างอิสระราวกับเพิ่งสังเกตเห็นสายตาของลูกน้อง สายตาของพวกเขาแพรวพราวจนเกินไปชิงหูกรอกตาไปทางทั้งสอง ชำเลืองมองด้วยสายตาเย็นชา“เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว พวกเจ้าออกไปก่อน”ทั้งสองรีบคำนับแล้วกลับออกไป หลินเมิ้งหยาหัวเราะคิกคักแล้วดึงมือกลับ“ข้าไม่อยากได้ ที่นี่ถูกสร้างขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงของเจ้า ถ้าข้าเอาไป ตอนตายเจ้าจะไม่มีเงินจัดงานศพนะ”
“ข้ารีบนี่นา ได้ เจ้ามานั่งลงก่อน จากนั้นค่อย ๆ เล่าให้ข้าฟังว่าตกลงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ”
หลินเมิ้งหยาฉีกยิ้มจนเผยให้เห็นฟันสีขาวเรียงตัวสวย ก่อนจะส่งแก้วชาให้ชิงหู“เจ้าเด็กน้อย เหตุใดเจ
