กอันนี้งดงามยิ่งนัก ท่านดูหน่อยว่าเหมาะกับข้าหรือไม่?”ป๋ายซ่าวเองก็หยิบปิ่นปักผมขึ้นมา ก่อนจะลองเสียบไว้บนศีรษะ“ซื้อ!”ไม่คิดอะไรมาก หลินเมิ้งหยาหยิบเงินออกมาราวกับว่า ยิ่งเงินออกไปมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้สึกสบายใจมากขึ้นเท่านั้นเพราะเหตุนี้เวลาพวกไฮโซอารมณ์ไม่ได้ก็เลยชอบโปรยเงินเล่นสินะดูเหมือน จะได้ผลจริงๆพวกนางออกจากจวนอวี้ราวหนึ่งชั่วโมงแล้ว หลินเมิ้งหยาพาสาวใช้เดินซื้อของบนถนนต่อไปองครักษ์ที่ตามออกมาเข็นรถคันเล็กหนึ่งคันออกมาด้วยเพื่อใส่ของที่หญิงสาวด้านหน้าซื้อแต่หลินเมิ้งหยามิใช่คนขี้งก นางมอบเงินคนละสองตำลึงให้กับองครักษ์ทั้งสอง ขณะเดียวกัน หลินเมิ้งหยาผันตัวมาเป็นเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง“นายหญิง ลองชิมดูสิเจ้าคะ นี่คือขนมเปี๊ยะไส้นมไข่ที่เพิ่งออกใหม่ หอมมากเลยเจ้าค่ะ”คนที่สนุกที่สุดเห็นจะเป็นป๋ายจื่อ แม้จะอยู่ในจวนอวี้ แต่นางก็ได้กินอาหารมากเพียงพอทว่าไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด มิรู้ว่าร่างกายของนางทำมาจากยางหรือไม่ เหตุใดเวลาเพียงครู่เดียว ผลไม้และอาหารเจ็ดแปดอย่างจึงตกลงไปอยู่ในท้องของนางแล้วยิ่งไปกว่านั้น นางยังคงสนุกกับการกินต่อไป“พวกเราไปกินหมูกรอบที่ฝูหรงโหลวดีหรือไม่? นายหญิงเจ้าคะ ข้าเดินมานานจนรู้สึกหิวแล้วเจ้าค่ะ”ลูบไล้หน้าท้อง ป๋ายจื่อยังมีหน้าพูดว่าหิวอีกหรือ?หลินเมิ้งหยาผงะ จ้องมองสาวใช้ตรงหน้า ยื่นมือเข้าไปหยิกแก้มของนาง ก่อนจะส่งเสียงบ่น“ข้าว่าเจ้าจะต้องเป็นผีหิวโหยกล
