ลับไปก่อนเถิด พวกเราจะไปรอพวกเจ้าที่ฝูหรงโหลว”หลินเมิ้งหยาออกคำสั่ง ทว่าองครักษ์ทั้งสองยังยืนยันที่จะไปส่งพระชายาถึงหน้าร้าน ก่อนจะรีบกลับจวนไปเงยหน้า บนแผ่นป้ายสีทองหน้าร้านเขียนอักษรสามตัวอย่างสวยงามดูเหมือนคนที่เขียนชื่อป้ายร้านจะมิใช่คนธรรมดาเดินเข้ามา ร้านมีขนาดกว้างขวาง ภายในมีโต๊ะสิบกว่าตัว เสี่ยวเอ้อร์คอยเช็ดโต๊ะเพื่อทำความสะอาดพื้นด้านล่างเองก็ถูกเก็บกวาดจนสะอาด ไร้ซึ่งน้ำมันทันทีที่หญิงสาวทั้งห้าปรากฏตัว เสี่ยวเอ้อร์ที่สวมใส่ชุดสีเทารีบวิ่งมาต้อนรับ“โหยว เชิญลูกค้าด้านในก่อนขอรับ เพียงได้เห็นชุดที่พวกท่านสวมใส่ก็รู้ได้ทันทีว่าจะต้องมิใช่คนธรรมดา ชั้นสองเงียบสงบ ขอเชิญพวกท่านขึ้นไปด้านบนจะดีกว่า นอกจากนี้ยังสามารถปกปิดความลับของลูกค้าได้อีกด้วย”ใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาผายมือเชิญหญิงสาวทั้งห้าอย่างมีมารยาทโดยเฉพาะ หญิงสาวผู้สวมใส่ชุดสีม่วงอ่อนเขาเคยเห็นคุณหนูผู้ดีมากมาย ทว่าหญิงสาวตรงหน้ากลับสวยงามประหนึ่งนางฟ้านางสวรรค์เพียงลูกตาสีดำเปล่งประกายคู่นั้นขยับ โลกที่เคยเป็นสีขาวพลันซีดไปในทันทีไม่รู้ว่านางคือฮูหยินจากตระกูลใด เมื่อลองพิจารณาจากลักษณะท่าทางของนางแล้ว เขาควรรับใช้นางให้ดีที่สุดห้องส่วนตัวบนชั้นสองถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจนสิ่งที่ทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจคือบานประตูแต่ละบานล้วนถูกวาดรูปดอกไม้แตกต่างกันออกไปอีกทั้งหน้าประตูห้องยังมีชื่อที่แตกต่างกันของแต่ละห้องดูเหมื
