อนว่าชื่อเหล่านั้นจะมีเอกลักษณ์พิเศษ หากเขียนว่าต้นไผ่ ที่บานประตูจะมีภาพวาดไผ่สีเขียวหากเขียนว่าก้อนหิน ภาพวาดก็จะเป็นก้อนหินสีขาวเสี่ยวเอ้อร์นำทางพวกนางไปยังห้องที่ชื่อสายลมเจ้าของร้านเป็นคนแปลกยิ่งนัก เขาติดกระดิ่งไว้ที่หน้าห้อง เมื่อใดที่สายลมผ่าน กระดิ่งอันนั้นจะส่งเสียงดัง“เชิญทางนี้ขอรับ ห้องสายลมมีทิวทัศน์ที่สวยงาม อีกทั้งขนาดห้องยังกว้างขวาง มิรู้ว่าฮูหยินถูกใจหรือไม่”เสี่ยวเอ้อร์เปิดประตู หลินเมิ้งหยาและสาวใช้ทั้งสี่เดินเข้าไปสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือตั่งเตี้ยๆ ด้านบนมีโต๊ะไม้ทรงเตี้ยสีแดงวางอยู่เปิดหน้าต่างโบราณบานใหญ่ที่มีลายแกะสลักและภาพวาดของสามสหายในฤดูเหมันต์“ที่นี่ดีจริงๆ เถ้าแก่ของเจ้าจะต้องค้าขายรุ่งเรืองอย่างแน่นอน”หลินเมิ้งหยานั่งลงที่ตำแหน่งประธาน สาวใช้ทั้งสี่รีบนั่งลงตามก่อนออกมาหลินเมิ้งหยาได้สั่งแล้วว่าวันนี้จะไม่มีนายบ่าว แต่จะมีเพียงเพื่อนสาวที่ล้อมวงกินซาวปิ่งกันแต่เพียงเท่านั้นตอนนี้สาวใช้ทั้งสี่เพิ่งจะเข้าใจว่าซาวปิ่งคืออะไร“ฮ่าๆ ขอบคุณนายหญิงสำหรับคำชมขอรับ เถ้าแก่ของข้าน้อยเป็นคนออกแบบทั้งหมดนี้เอง ฉะนั้นการค้าของฝูหรงโหลวจึงเจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก ไม่ทราบว่าพวกท่านอยากกินอะไรอย่างนั้นหรือ? ต้องการให้ข้าน้อยแนะนำรายการอาหารขึ้นชื่อหรือไม่?”เสี่ยวเอ้อร์เคยชินกับการได้รับคำชมจากลูกค้าแล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่สิ้นเสียงของตนเอง ป๋ายจื่อจะรีบสั่งอาห
