ะสิบกว่าตัว เสี่ยวเอ้อร์คอยเช็ดโต๊ะเพื่อทำความสะอาดพื้นด้านล่างเองก็ถูกเก็บกวาดจนสะอาด ไร้ซึ่งน้ำมันทันทีที่หญิงสาวทั้งห้าปรากฏตัว เสี่ยวเอ้อร์ที่สวมใส่ชุดสีเทารีบวิ่งมาต้อนรับ“โหยว เชิญลูกค้าด้านในก่อนขอรับ เพียงได้เห็นชุดที่พวกท่านสวมใส่ก็รู้ได้ทันทีว่าจะต้องมิใช่คนธรรมดา ชั้นสองเงียบสงบ ขอเชิญพวกท่านขึ้นไปด้านบนจะดีกว่า นอกจากนี้ยังสามารถปกปิดความลับของลูกค้าได้อีกด้วย”ใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาผายมือเชิญหญิงสาวทั้งห้าอย่างมีมารยาทโดยเฉพาะ หญิงสาวผู้สวมใส่ชุดสีม่วงอ่อนเขาเคยเห็นคุณหนูผู้ดีมากมาย ทว่าหญิงสาวตรงหน้ากลับสวยงามประหนึ่งนางฟ้านางสวรรค์เพียงลูกตาสีดำเปล่งประกายคู่นั้นขยับ โลกที่เคยเป็นสีขาวพลันซีดไปในทันทีไม่รู้ว่านางคือฮูหยินจากตระกูลใด เมื่อลองพิจารณาจากลักษณะท่าทางของนางแล้ว เขาควรรับใช้นางให้ดีที่สุดห้องส่วนตัวบนชั้นสองถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจนสิ่งที่ทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจคือบานประตูแต่ละบานล้วนถูกวาดรูปดอกไม้แตกต่างกันออกไปอีกทั้งหน้าประตูห้องยังมีชื่อที่แตกต่างกันของแต่ละห้องดูเหมือนว่าชื่อเหล่านั้นจะมีเอกลักษณ์พิเศษ หากเขียนว่าต้นไผ่ ที่บานประตูจะมีภาพวาดไผ่สีเขียวหากเขียนว่าก้อนหิน ภาพวาดก็จะเป็นก้อนหินสีขาวเสี่ยวเอ้อร์นำทางพวกนางไปยังห้องที่ชื่อสายลมเจ้าของร้านเป็นคนแปลกยิ่งนัก เขาติดกระดิ่งไว้ที่หน้าห้อง เมื่อใดที่สายลมผ่าน กระดิ่งอันนั้นจะส่งเสียงดัง“เชิญทาง
