อ“นายหญิงกำลังตรวจดูอาการคนเจ็บอยู่ด้านนอกเจ้าค่ะ ป๋ายจื่อ เจ้าพาพวกมันกลับไปก่อนเถิด ข้าจะไปเตรียมอาหารให้กับพวกทหารก่อน”ป๋ายจีตอบกลับ หลงเทียนอวี้จึงรู้สึกสบายใจหลงชิงหานและหูเทียนเป่ยหลับไปแล้ว แม้เขาจะรู้สึกเหนื่อยล้า แต่กลับยังไม่วางใจกลิ่นหอมของอาหารทำให้จิตใจของทุกคนสงบหลินเมิ้งหยาฉลาดมาก นางสั่งให้สับเนื้อไก่และเนื้อกระต่ายจนละเอียด ก่อนจะนำไปต้มเป็นโจ๊กเหล่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บได้ดื่มกินอาหารเหล่านั้น หัวใจรู้สึกอบอุ่น สติสัมปชัญญะกลับมาดีขึ้นอาป๋ายและหมาป่าตัวน้อยเองก็ได้กินโจ๊กเช่นเดียวกัน สัตว์ตัวน้อยทั้งสองลิ้มรสหวานหอม หลงเทียนอวี้ยื่นมือเข้าไปลูบขนของพวกมัน“ท่านอ๋อง ตอนนี้ดึกมาแล้ว เชิญท่านไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”หลินเมิ้งหยาเคยสั่งเอาไว้ว่าจะต้องจับตามองให้หลงเทียนอวี้ไปนอนแต่เพราะนางยังไม่กลับมา ดังนั้นหลงเทียนอวี้จึงยังไม่อาจวางใจ ความเหนื่อยล้าก่อตัวมากขึ้นทุกที ทว่าเขากลับฝืนประคองสติ ไม่ยอมเข้านอน“ข้าจำได้ว่าสิงกงแห่งนี้มีเนื้อสัตว์มากมายมิใช่หรือ? เหตุใดในโจ๊กเหล่านี้จึงมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น?”หลงเทียนอวี้เอ่ยถาม สาวใช้ทั้งสองสบตากัน ป๋ายจื่อจึงกระซิบเสียงเบา“สิงกงมีเนื้อสัตว์และผักสดใหม่มากมาย แต่ถูกคนของไท่จื่อเอาไปหมดแล้วเจ้าค่ะ”นับตั้งแต่ตอนที่พวกเขากลับมาจนกระทั่งตอนนี้ ไท่จื่อไม่แม้แต่จะออกมาดูด้วยซ้ำไม่เพียงไม่ออกมาปลอบขวัญทหาร แต่ยังเอาเนื้อและผักไปจนหมด
