“โชคดีที่ทุกคนไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส นายหญิงไปพักผ่อนสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”
หลินเมิ้งหยาเหนื่อยที่สุด เดินไปกลับตลอดทั้งคืน แม้แต่ตอนนี้ยังเดินกลับไปกลับมาไม่หยุด“ไม่เป็นไรหรอก เมื่อก่อนตอนที่ข้าทำวิจัยก็ต้องยืนทั้งวันทั้งคืน”พูดติดปาก ก่อนจะรู้สึกตัวว่าตนเองได้พูดเรื่องราวในอดีตออกมาโชคดี สาวใช้ทั้งสี่ทั้งเหนื่อยและมึนงง พวกนางกำลังสะลึมสะลือ ดังนั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่านางพูดสิ่งผิดปกติออกไป“เอาล่ะ พวกเจ้าไปพักผ่อนที่รถม้ากันก่อนเถิด หากออกเดินทางแล้วข้าจะเรียกพวกเจ้า”นักฆ่าทั้งห้าของเถาฮวาอู๋ถูกจูอ้ายจือจับกุมตัวไปหมดแล้วรถม้าถูกล้างจนสะอาด อันที่จริงจูอ้ายจือนับว่าเป็นคนมีพรสวรรค์ เขาจัดการงานได้อย่างไร้ที่ติสาวใช้ทั้งสี่รีบกลับไปยังรถม้ากว้างขวางของตนเองแล้วงีบหลับลงไปบริเวณสวนและด้านนอกจึงเงียบสงบลงไท่จื่อและเหล่าใต้เท้าที่ถูกช่วยชีวิตเอาไว้นอนอยู่บนเตียงกว้างที่อุ่นสบาย ทว่าวีรบุรุษที่แท้จริงกลับได้นอนบนพื้นอันแสนเย็นเฉียบความแตกต่างเช่นนี้มิอาจถูกเปลี่ยนแปลงได้เพราะนางเพียงคนเดียวทำงานหนักจนบ่าทั้งสองข้างปวดระบม หลินเมิ้งหยากลับไปยังห้องพักของตนเองบนเตียง หลงชิงหานและหูเทียนเป่ยนอนอยู่ด้วยกัน พวกเขากำลังหลับสนิท ตอนนี้ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายก็คงมิอาจปลุกพวกเขาได้หลงเทียนอวี้นั่งอยู่บนตั่งอุ่น มิรู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงนั่งหลับที่นั่นส่ายหน้า อดไม่ได้ที่จะส่งสายตาตำหนิไปทางชายทั
