เมื่อได้เห็นผู้เจ็บป่วยถึงขั้นพิการในสวน หัวใจของจูอ้ายจือสั่นไหว
“ที่นี่ล้วนเป็นผู้บาดเจ็บที่ขาดแคลนยา ผ้าพันแผลเหลือไม่มากแล้ว ท่านสามารถส่งคนไปหาของที่เมืองหลวงได้หรือไม่? จริงซิ ที่เมืองหลวงมีร้านยาที่ชื่อว่าว่านเหย้า เจ้าของร้านเป็นคนของข้า จงบอกเขาว่าจวนอวี้ต้องการใช้ยา เขาจะต้องมอบของให้เจ้าอย่างแน่นอน”หลินเมิ้งหยานำรายชื่อยาส่งมอบให้แม่ทัพจู“พระชายาได้โปรดวางพระทัย ข้าน้อยจะทำภารกิจให้สำเร็จพ่ะย่ะค่ะ”พาคนที่ตนเองไว้ใจไปยังเมืองหลวงผู้ได้รับบาดเจ็บมีมากมาย แต่กลับขาดยารักษา หลินเมิ้งหยารู้สึกอับจนหนทาง“พวกเจ้าสี่คนมานี่หน่อย”ครุ่นคิด หลินเมิ้งหยาตัดสินใจเข้าป่าเพื่อไปเก็บสมุนไพรเล่าความคิดให้ทุกคนฟัง สาวใช้ทั้งสี่ส่งเสียงคัดค้านทันที“ตอนนี้มืดมากแล้วนะเจ้าคะ หากพบกับสัตว์ร้ายในป่าจะทำเช่นไร?”คนที่กระตือรือร้นในการคัดค้านที่สุดดูจะเป็นป๋ายจื่อ ดวงตาเปล่งประกายคู่สวยจ้องมองทางหลินเมิ้งหยาพลางส่ายหน้าแม้พวกนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋จะถูกโจมตีกลับจนล่าถอยไปชั่วคราวแล้ว แต่อาจจะยังมีคนคอยสอดแนมให้กับพวกเขาอยู่ก็เป็นได้“ยิ่งไปกว่านั้นพื้นที่ในป่าไม่เหมือนกับที่นี่ ทั้งขรุขระ ทั้งหลุมบ่อ หากเดินไม่ดี ผลที่ตามมาคงไม่ต้องพูดถึงเลยเจ้าค่ะ”ตอนที่ป๋ายซ่าวยังอยู่ที่บ้าน นางมักจะเข้าป่าเพื่อหาสมุนไพรและนำมาเก็บรักษาเผื่อเอาไว้ใช้ในอนาคต ฉะนั้นนางจึงรู้จักความอันตรายในป่าดี“ไม่เป็นไรหรอก ข้าจะหาค
