นไปเป็นเพื่อนมากหน่อย ข้าต้องการหายาที่จำเป็นต้องใช้มาแก้ขัด ไม่มีทางเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นหรอก”หลินเมิ้งหยายังคงยืนยัน สุดท้ายสาวใช้ทั้งสี่ไม่มีทางเลือกดังนั้นป๋ายซูและป๋ายซ่าวจึงรับหน้าที่เข้าป่าไปหายากับหลินเมิ้งหยาเพิ่งจะนั่งพักได้เพียงครู่เดียว หลงเทียนอวี้ไม่เห็นร่างชายาของเขาเสียแล้วฝืนลุกขึ้นยืนเดินออกจากห้อง ก่อนจะออกตามหานาง“พระชายาเล่า?”คนที่อยู่รอบๆ ส่ายหน้า เมื่อครู่ยังเห็นพระชายาถือของแล้วเข้าไปพันแผลให้คนบาดเจ็บอยู่เลย เหตุใดเพียงพริบตาเดียวจึงหายตัวไปแล้ว?“อาจจะออกไปทำแผลด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ พระชายาจิตใจโอบอ้อมอารี จะต้องไปทำเช่นนั้นอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”คนที่ถูกหลินเมิ้งหยาพันแผลให้ต่างสำนึกในบุญคุณของนางกลิ่นเนื้อสัตว์ในน้ำแกงหอมฟุ้งลอยเข้ามากระทบจมูก ไม่เพียงแค่ทหารที่ได้รับบาดเจ็บ แม้แต่อาเสว่และอาป๋ายต่างสูดจมูกฟุดฟิดแล้ววิ่งออกมา“นี่มันเสือขาวกับหมาป่าของใครกัน น่าสนใจเหลือเกิน!”สัตว์ตัวน้อยทั้งสองหิวกระหายมาทั้งวัน พวกมันกินแต่เพียงน้ำเปล่าเท่านั้นสัญชาตญาณของสัตว์ป่าทำให้พวกมันวิ่งออกมา“รีบกลับเข้าไป จริงๆ เลย พอนายหญิงไม่อยู่ก็วิ่งเพ่นพ่านไปทั่ว”ป๋ายจื่อและป๋ายจีที่ส่งคนเสร็จแล้ววิ่งเข้ามาอุ้มสัตว์ตัวน้อยคนละตัวสัตว์ตัวน้อยทั้งสองค่อนข้างเชื่อง นอกจากหลินเมิ้งหยาแล้ว พวกมันสนิทกับสาวใช้ทั้งสี่ที่สุด ดังนั้นจึงยอมซุกอยู่ในอ้อมกอดของพวกนางแต่โดยดี“พระชายาของพวกเจ้าอย
