ู่ที่ใด?”คิ้วขมวดแน่น เอ่ยถามเสียงเบาหลินเมิ้งหยารักสาวใช้ทั้งสี่เสมือนพี่น้อง นางไม่เคยห่างไปจากพวกนาง บางทีอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อถูกท่านอ๋องถาม หัวใจของสาวใช้ทั้งสองเต้นไม่เป็นระส่ำป๋ายจีดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ส่งอาป๋ายเข้าหาอ้อมกอดของป๋ายจื่อ“นายหญิงกำลังตรวจดูอาการคนเจ็บอยู่ด้านนอกเจ้าค่ะ ป๋ายจื่อ เจ้าพาพวกมันกลับไปก่อนเถิด ข้าจะไปเตรียมอาหารให้กับพวกทหารก่อน”ป๋ายจีตอบกลับ หลงเทียนอวี้จึงรู้สึกสบายใจหลงชิงหานและหูเทียนเป่ยหลับไปแล้ว แม้เขาจะรู้สึกเหนื่อยล้า แต่กลับยังไม่วางใจกลิ่นหอมของอาหารทำให้จิตใจของทุกคนสงบหลินเมิ้งหยาฉลาดมาก นางสั่งให้สับเนื้อไก่และเนื้อกระต่ายจนละเอียด ก่อนจะนำไปต้มเป็นโจ๊กเหล่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บได้ดื่มกินอาหารเหล่านั้น หัวใจรู้สึกอบอุ่น สติสัมปชัญญะกลับมาดีขึ้นอาป๋ายและหมาป่าตัวน้อยเองก็ได้กินโจ๊กเช่นเดียวกัน สัตว์ตัวน้อยทั้งสองลิ้มรสหวานหอม หลงเทียนอวี้ยื่นมือเข้าไปลูบขนของพวกมัน“ท่านอ๋อง ตอนนี้ดึกมาแล้ว เชิญท่านไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”หลินเมิ้งหยาเคยสั่งเอาไว้ว่าจะต้องจับตามองให้หลงเทียนอวี้ไปนอนแต่เพราะนางยังไม่กลับมา ดังนั้นหลงเทียนอวี้จึงยังไม่อาจวางใจ ความเหนื่อยล้าก่อตัวมากขึ้นทุกที ทว่าเขากลับฝืนประคองสติ ไม่ยอมเข้านอน“ข้าจำได้ว่าสิงกงแห่งนี้มีเนื้อสัตว์มากมายมิใช่หรือ? เหตุใดในโจ๊กเหล่านี้จึงมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น?”หลงเทียนอวี้เอ่ยถาม
