วพวกนั้นฆ่าเจ้าไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะรับหน้าที่นั้นเอง”หญิงสาวปิดปากหัวเราะ ก่อนจะล้วงเอากล่องไม้กล่องหนึ่งออกจากแขนเสื้อค่อยๆ เทของที่อยู่ภายในออกมา หลินเมิ้งหยาได้เห็นสัตว์ตัวเล็กสีดำเมี่ยม ทว่านางกลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน“ไปสิ สัตว์เลี้ยงที่น่ารักของข้า ไปกัดพวกนาง”หญิงสาวเอื้อนเอ่ยวาจาอาบยาพิษ ก่อนจะใช้กล่องใบนั้นดันตัวสัตว์สีดำขึ้นมาข้างหน้า แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสัตว์ตัวนั้นจะก้าวออกมาเพียงสองก้าว ก่อนจะหยุดนิ่งไม่ไหวติง“เกิดอะไรขึ้น? ไปสิ บนร่างกายของพวกนางมีกลิ่นที่เจ้าชอบที่สุดมิใช่หรือ?”แต่ไม่ว่านางจะพูดอย่างไร สัตว์ตัวนั้นยังคงไม่ขยับเขยื้อนสุดท้าย หญิงสาวเริ่มร้อนใจ คิดจะจับสัตว์ตัวนั้นไปวางไว้บนตัวของหลินเมิ้งหยา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสัตว์ตัวนั้นจะหมุนตัวแล้ววิ่งเข้าไปในแขนเสื้อของนาง ก่อนจะคลานขึ้นไปยังบริเวณใกล้ลำคอออกแรงกัด ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะตั้งตัวทัน พิษที่มีผลต่อระบบประสาทอันทำให้เป็นอัมพาตเฉียบพลันแล่นไปทั้งร่างของนาง“เกสรชิงหลัวทำให้เจ้าต้องตกที่นั่งลำบาก แต่ว่าแมงป่องพิษพวกนี้ชอบน้ำองุ่นที่สุด ตอนที่เจ้าเข้ามา เหตุใดจึงมิได้สังเกตเห็นเล่าว่าขณะที่องครักษ์ของข้าตรวจร่างกายของเจ้าอยู่นั้น เขาได้แตะน้ำองุ่นลงไปบนคอของเจ้าเล็กน้อย”เหล่าหญิงสาวที่ล้มพับบนพื้นรถม้าเมื่อครู่กลับมามีท่าทางเป็นปกติหลินเมิ้งหยาหัวเราะขณะมองหญิงสาวตรงหน้าที่ใบหน้าของนางกำลังเปลี่ยนเป็นส
