นเมิ้งหยาพยักหน้าลง คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะส่งนักฆ่าแปลกประหลาดเช่นนี้มาตกลงพวกเขาเกลียดนาง แค้นนางขนาดไหนกัน?“ข้าขอเตือนเจ้าอย่าได้เข้ามา มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้ามิเกรงใจ”หลินเมิ้งหยาเดินขึ้นมาข้างหน้า ก่อนจะดันสาวใช้ทั้งสองหลบไปทางด้านหลัง เท้ายังคงขยับถอยหลังเข้าป่าไปเรื่อยๆ“ฮึๆ ชายาอวี้ อย่าได้คิดหนีเลย ข้าบอกเจ้าเลยแล้วกัน เจ้าต่างหากที่เป็นเป้าหมายของพวกเราในครั้งนี้ สาเหตุที่คนเหล่านั้นตายก็เพื่อขัดขวางเจ้าเอาไว้เท่านั้น”คำพูดของเขาทำให้หลินเมิ้งหยาตกใจเป้าหมายในครั้งนี้คือนาง?แต่เมื่อลองไตร่ตรองดูแล้ว มันไม่น่าเชื่อเลยนี่นา นางเป็นใครกัน เหตุใดยอกนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋มากมายจึงต้องการชีวิตนาง?“เจ้ามาให้ข้า…อ๊าก…”นักฆ่าคิดอยากพูดว่าเจ้ามาให้ข้าฆ่าเสียดีๆ ทว่าเพียงขยับขาก้าวขึ้นไปข้างหน้า ตัวของเขาพลันตกลงไปในหลุมลึกทั้งสามหลุดออกจากสถานการณ์เสี่ยงตายชั่วคราวเหตุเพราะ…นางยังมีเย่คอยคุ้มกันอยู่เย่ที่แอบตรวจสอบอย่างเงียบเฉียบมั่นใจแล้วว่าหนอนบ่อนไส้ในจวนคือใครเมื่อรถม้าแล่นมาที่ป่าทึบแห่งนี้ นางรู้ได้เลยว่าจะต้องมีหลุมดักสัตว์อยู่ที่ใดที่หนึ่งทั้งสามเหลือบมองไปทั่วทั้งบริเวณ ไร้ซึ่งเสียงร้องของนักฆ่าผู้นั้น รวบรวมความกล้าก่อนจะเดินไปยังหลุมดักสัตว์แม้แต่เย่เองก็เช่นกันหลินเมิ้งหยาสั่งให้คนวางแท่งเหล็กแหลมคมลงไปในหลุมอยู่ก่อนหน้านั้นแล้วอย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่หมี หากตกลงไปคงมิอาจเอาช
