ารถม้าของตนเองกำลังแล่นห่างออกไปเรื่อยๆรอบๆ บริเวณล้วนเป็นป่าทึบ“เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดจึงมาที่นี่?”แง้มหน้าต่างออก ก่อนป๋ายซูจะโผล่หน้าออกไปถาม“ทูลพระชายา ล้อรถม้ามีปัญหา พวกเราพักผ่อนกันก่อนสักครู่ อีกเดี๋ยวคนคุมรถม้าน่าจะซ่อมเสร็จเจ้าค่ะ”หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง เพราะเหตุนี้ทันทีที่นางนั่งลงจึงรู้สึกโครงเครงมากเป็นพิเศษสินะป๋ายซูและป๋ายจื่อช่วยกันพยุงหลินเมิ้งหยาลงจากรถม้าแล้วพามานั่งที่ก้อนหินใหญ่ขบวนรถของไท่จื่อแล่นไปข้างหน้าไม่หยุดเสมือนกำลังหนีเอาตัวรอดอย่างไรอย่างนั้นแม้รถม้าบางคันจะจอดลงที่ข้างทาง แต่รถม้าของไท่จื่อยังคงเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายเห็นเพียงจุดดำไกลๆ“นายหญิง ไท่จื่อผู้นี้หนีเร็วเหลือเกิน เขาไม่แม้แต่จะสนใจความเป็นตายของคนที่อยู่ด้านหลัง”ป๋ายจื่อนวดขาของหลินเมิ้งหยาเบาๆ ก่อนจะเริ่มเอ่ยวาจาดูแคลนไท่จื่อ“สถานะของเขาแตกต่างจากเรา แม้คนเหล่านั้นจะตาย แต่เขามีสถานะที่สูงส่งเกินกว่าจะหันมาสนใจ”หลินเมิ้งหยารู้อยู่แล้วว่าไท่จื่อเป็นคนเช่นไร เมื่อประสบปัญหา เขาหนีไวยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีกเหตุใดคนแบบนี้จึงได้เป็นว่าที่ฮ่องเต้แห่งต้าจิ้นกันนะ?“จะว่าเช่นนั้นก็ใช่เจ้าค่ะ นายหญิงหิวหรือยังเจ้าคะ? อยากให้ข้าไปหยิบของกินบนรถม้ามาให้หรือไม่เจ้าคะ?”ป๋ายจื่อเอ่ยถาม ในช่วงเวลาคับขัน อย่าว่าแต่นางเลย แม้แต่หลินเมิ้งหยายังไม่มีเวลาแม้แต่จะจิบน้ำ“อีกไม่ไกลน่าจะถึงเขตพระราชวั
