องเขาออกมาให้ชัดเจน อีกทั้งยังต้องมีคนของพวกเราเป็นพยานด้วย”เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน คงทำได้เพียงใช้กฎระเบียบที่เข้มงวดเท่านั้นขอเพียงพวกนางสามารถกลับไปยังเมืองหลวงอย่างปลอดภัยได้ก็พอป๋ายจีออกไปส่งสาร ไม่นานก็กลับเข้ามาภายในทว่า คิ้วของนางขมวดเข้าหากันแน่น แววตาเผยให้เห็นร่องรอยของความหวาดกลัว“คนข้างนอกพูดกันว่านอกจากใต้เท้าจงแล้ว ยังมีใต้เท้าอีกหลายคนถูกฆ่าเจ้าค่ะ”“อะไรนะ?”เหตุใดจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้? หลินเมิ้งหยาตกตะลึงแย่แล้ว นางเพิ่งรู้สึกตัวอันที่จริง พวกองครักษ์ที่คุ้มกันรอบรถม้าล้วนเป็นคนที่แฝงตัวมาพวกเขาใช้แผนการล่อเสือออกจากถ้ำเพื่อดึงดูดทหารหลวงและองครักษ์ออกไป จากนั้นพวกเขาจึงเริ่มแผนสังหารเป้าหมายของตนเอง“ตั้งสติให้ดี อย่าได้หลงกลอีกฝ่ายเป็นอันขาด”หลินเมิ้งหยาเข้าไปอยู่รวมกับสาวใช้ทั้งสี่ ตอนนี้คนที่นางเชื่อใจได้มีเพียงสาวใช้เหล่านี้เท่านั้นทุกคนกลับไปยังเมืองหลวงด้วยความรู้สึกหวาดผวาระหว่างทาง เสียงร้องไห้คร่ำครวญของผู้ที่สูญเสียผู้นำตระกูลไปดังระงมหลินเมิ้งหยามองดูคนเหล่านั้นด้วยความสงสารตอนนี้ยังมิใช่เวลาที่จะเข้าไปแสดงความเสียอกเสียใจการตายของพวกเขาจะต้องมิใช่เกิดจากน้ำมือของคนคนเดียวอย่างแน่นอนบางที นักฆ่าปริศนาเหล่านั้นอาจจะกำลังจับตามองดูหลินเมิ้งหยาอยู่ หากนางออกจากรถม้าเมื่อไหร่ ชีวิตของนางคงจบสิ้น“นายหญิง คนพวกนั้นตายแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ?”ป๋ายจื่ออยู่
