เคียงข้างหลินเมิ้งหยามานาน นางจึงได้เห็นการเกิด แก่ เจ็บ ตายอยู่เป็นนิจแต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะได้เห็นคนถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้หดร่างบอบบางของตนเองเข้าหาอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา เหตุใดโลกภายนอกจึงโหดร้ายถึงเพียงนี้?“นี่คือสัจธรรมของโลกใบนี้อย่างไรล่ะ ทั้งโหดร้ายและทารุณ”หลินเมิ้งหยาเอื้อนเอ่ย นอกจากป๋ายซูแล้ว สาวใช้อีกสามคนล้วนตื่นตระหนกกับความเป็นตายที่ได้เห็นไม่ว่าพวกนางจะมีความสามารถมากสักเพียงไหน แต่สุดท้ายแล้วพวกนางก็มิต่างจากนกที่อยู่ภายใต้ปีกของหลินเมิ้งหยาพวกนางถูกเลี้ยงดูแต่ภายในสวนหลิวซินแห่งจวนอวี้แต่เพียงเท่านั้นหลินเมิ้งหยาคิดว่าหากพวกนางยังคิดจะติดตามตนเองต่อไปแล้วล่ะก็ พวกนางจำเป็นต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความน่าหวาดกลัวเช่นนี้“ข้าไม่กลัวตาย สิ่งที่ข้ากลัวคือหากข้าตายไปแล้ว จะไม่มีคนดูแลคุณหนูแต่เพียงเท่านั้น”ป๋ายจื่อที่เปลี่ยนสรรพนามแทนหลินเมิ้งหยาว่านายหญิงเสมอมากลับเปลี่ยนคำเรียกขานเป็นคุณหนูดั่งเดิมเพื่อแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของพวกตนเองดวงตาใสซื่อไร้เดียงสาเผยให้เห็นความมุ่งมั่น ป๋ายจื่อจ้องหน้าหลินเมิ้งหยานิ่งเพื่อส่งผ่านความจริงใจผ่านทางสายตานี่นางมองข้ามความกล้าหาญของป๋ายจื่อไปอย่างนั้นหรือหลินเมิ้งหยาลูบไล้ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ ไม่รู้ว่าตนเองควรพูดอะไรออกมา“ข้าเองก็ไม่กลัว ในเมื่อเข้ามาอยู่ในจวนแล้ว ตอนนี้ข้าถือเป็นคนของนายหญิงเช่นกัน”ป
