แล้ว นางเพิ่งรู้สึกตัวอันที่จริง พวกองครักษ์ที่คุ้มกันรอบรถม้าล้วนเป็นคนที่แฝงตัวมาพวกเขาใช้แผนการล่อเสือออกจากถ้ำเพื่อดึงดูดทหารหลวงและองครักษ์ออกไป จากนั้นพวกเขาจึงเริ่มแผนสังหารเป้าหมายของตนเอง“ตั้งสติให้ดี อย่าได้หลงกลอีกฝ่ายเป็นอันขาด”หลินเมิ้งหยาเข้าไปอยู่รวมกับสาวใช้ทั้งสี่ ตอนนี้คนที่นางเชื่อใจได้มีเพียงสาวใช้เหล่านี้เท่านั้นทุกคนกลับไปยังเมืองหลวงด้วยความรู้สึกหวาดผวาระหว่างทาง เสียงร้องไห้คร่ำครวญของผู้ที่สูญเสียผู้นำตระกูลไปดังระงมหลินเมิ้งหยามองดูคนเหล่านั้นด้วยความสงสารตอนนี้ยังมิใช่เวลาที่จะเข้าไปแสดงความเสียอกเสียใจการตายของพวกเขาจะต้องมิใช่เกิดจากน้ำมือของคนคนเดียวอย่างแน่นอนบางที นักฆ่าปริศนาเหล่านั้นอาจจะกำลังจับตามองดูหลินเมิ้งหยาอยู่ หากนางออกจากรถม้าเมื่อไหร่ ชีวิตของนางคงจบสิ้น“นายหญิง คนพวกนั้นตายแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ?”ป๋ายจื่ออยู่เคียงข้างหลินเมิ้งหยามานาน นางจึงได้เห็นการเกิด แก่ เจ็บ ตายอยู่เป็นนิจแต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะได้เห็นคนถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้หดร่างบอบบางของตนเองเข้าหาอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา เหตุใดโลกภายนอกจึงโหดร้ายถึงเพียงนี้?“นี่คือสัจธรรมของโลกใบนี้อย่างไรล่ะ ทั้งโหดร้ายและทารุณ”หลินเมิ้งหยาเอื้อนเอ่ย นอกจากป๋ายซูแล้ว สาวใช้อีกสามคนล้วนตื่นตระหนกกับความเป็นตายที่ได้เห็นไม่ว่าพวกนางจะมีความสามารถมากสักเพียงไหน แต่สุดท้ายแล้วพวกนางก็มิต
