่างจากนกที่อยู่ภายใต้ปีกของหลินเมิ้งหยาพวกนางถูกเลี้ยงดูแต่ภายในสวนหลิวซินแห่งจวนอวี้แต่เพียงเท่านั้นหลินเมิ้งหยาคิดว่าหากพวกนางยังคิดจะติดตามตนเองต่อไปแล้วล่ะก็ พวกนางจำเป็นต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความน่าหวาดกลัวเช่นนี้“ข้าไม่กลัวตาย สิ่งที่ข้ากลัวคือหากข้าตายไปแล้ว จะไม่มีคนดูแลคุณหนูแต่เพียงเท่านั้น”ป๋ายจื่อที่เปลี่ยนสรรพนามแทนหลินเมิ้งหยาว่านายหญิงเสมอมากลับเปลี่ยนคำเรียกขานเป็นคุณหนูดั่งเดิมเพื่อแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของพวกตนเองดวงตาใสซื่อไร้เดียงสาเผยให้เห็นความมุ่งมั่น ป๋ายจื่อจ้องหน้าหลินเมิ้งหยานิ่งเพื่อส่งผ่านความจริงใจผ่านทางสายตานี่นางมองข้ามความกล้าหาญของป๋ายจื่อไปอย่างนั้นหรือหลินเมิ้งหยาลูบไล้ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ ไม่รู้ว่าตนเองควรพูดอะไรออกมา“ข้าเองก็ไม่กลัว ในเมื่อเข้ามาอยู่ในจวนแล้ว ตอนนี้ข้าถือเป็นคนของนายหญิงเช่นกัน”ป๋ายจีส่งยิ้มอ่อนโยน ใบหน้าเรียวเล็กเผยให้เห็นความอบอุ่น อยู่ๆ หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าใบหน้าที่เคยสงบนิ่งเคร่งขรึมของป๋ายจีกลับเผยให้เห็นความรู้สึกต่างๆ มากมายป๋ายซ่าวที่เคยมีความกล้าเสมอมา ตอนนี้เริ่มปรับตัวกับความหวาดกลัวได้แล้ว ในที่สุดนางจึงเผยความในใจออกมา“กลัวอะไรกัน ก็แค่หัวหลุดจากบ่า มิต่างอะไรกับชามแตกหนึ่งใบหรอก การได้อยู่ข้างกายนายหญิงทำให้ข้ารู้สึกว่าชีวิตของข้ามิได้เปล่าประโยชน์แล้ว”สาวใช้ทั้งสามสะกดความรู้สึกหวาดกลัวเอาไว้
