“อาเป่ย เจ้าคุ้มครองดูแลหมิงเยว่และคนอื่น ๆ ให้ดีแล้วจงรีบออกไปจากที่นี่เสีย”ฮ่องเต้หมิงเป็นคนกล้าหาญ แม้จะอยู่ท่ามกลางวงล้อมของศัตรู แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังพยายามหาทางรอดให้กับลูกชายและลูกสาวของตนเอง“เสด็จพ่อ ท่านกับหมิงเยว่ออกไปจากที่นี่จะดีกว่า ลูกจะเป็นผู้ออกไปต่อสู้เอง”ยังไม่ทันที่จะปฏิเสธ หูเทียนเป่ยดึงดาบประจำกายของตนเองออกมาแล้วพุ่งตัวออกไปจากกระโจมภายในกระโจม เหล่าหญิงสาวตัวสั่นเทิ้มเพราะความหวาดกลัว มีเพียงหลินเมิ้งหยาเท่านั้นที่ยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง“นายหญิง พวกเราควรทำเช่นไรเพคะ?”ป๋ายจีกระตุกแขนเสื้อหลินเมิ้งหยา ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง เอ่ยถามด้วยความร้อนใจ“อย่าตื่นตระหนกไป รอดูสถานการณ์ก่อน ท่านอ๋องออกไปรับมือแล้ว คาดว่าจะต้องสกัดกั้นได้อย่างแน่นอน”สิ่งแรกที่หลินเมิ้งหยาคิดคือคนเหล่านั้นล้วนเป็นนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋ หากชิงหูอยู่แล้วล่ะก็ เขาสามารถบอกจุดอ่อนของคนเหล่านั้นได้ทว่าตอนนี้ชิงหูถูกนางส่งไปตรวจสอบเรื่องฮูหยินเยว่“ไท่จื่อ…ไท่จื่อ! จะออกไปตอนนี้ไม่ได้นะเพคะ”ไท่จื่อร้อนรนเสมือนมดถูกรนไฟ ทว่าสถานการณ์ด้านนอกยังคงไม่สงบนิ่ง หากหนีไปก็เกรงจะโดนข้อครหา“ไท่จื่อ หม่อมฉันคิดว่าการสอบสวนในคราวนี้คงไม่อาจทำได้อีกต่อไปแล้ว สู้ปล่อยให้ทุกคนกลับไปยังกระโจมของตนเองเพื่อเก็บข้าวของและลงจากเขาดีหรือไม่เพคะ?”หลินเมิ้งหยาส่งเสียงดังเสนอความคิดเห็น ไท่จื่อในเวลานี้กำลังตื่นตระหนก ดังนั
