างหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยาอย่างไรอย่างนั้น เขาส่งเสียงเคร่งขรึมไท่จื่อชักสายตากลับ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการแก้ไขสถานการณ์คับขันตรงหน้า“ข้าคิดว่าชายาอวี้น่าจะมีเรื่องที่ต้องพูดเกี่ยวกับเรื่องในคืนนั้นใช่หรือไม่?”คำพูดของไท่จื่อเสมือนการโยนขี้ให้กับหลินเมิ้งหยาอย่างไรอย่างนั้นหลินเมิ้งหยาเดาเรื่องนี้เอาไว้แล้ว ลุกขึ้นยืน ก่อนจะถอนหายใจแล้วหลุบตาต่ำ“อันที่จริงวันนั้นหม่อมฉันไปหาองค์ชายรองและเกิดมีปากมีเสียงกันด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นกับพี่เยว่ถิง แต่ถึงกระนั้นหม่อมฉันก็มิได้ประทุษร้ายเขาแต่อย่างใด หม่อมฉันเพียงแต่พลั้งมือออกชกไปที่ริมฝีปากของเขา แต่ด้วยร่างกายกำยำขององค์ชายรอง หม่อมฉันจึงมิอาจทำได้สำเร็จ”แน่นอนว่าหูลู่หนานปฏิบัติไม่ดีต่อเยว่ถิงก่อนดังนั้นคำพูดของหลินเมิ้งหยาจึงน่าเชื่อถือ“อีกอย่าง องค์ชายรองมีฝีมือในการต่อสู้ รูปร่างสูงใหญ่ กว่าหม่อมฉันจะชกเขาได้ก็ต้องกระโดดจึงจะถึง ไท่จื่อลองตรองดูเถิดว่าหม่อมฉันที่มีร่างกายบอบบางเช่นนี้จะเอาชนะองค์ชายรองได้อย่างไร?”หยักยิ้มขึ้นที่มุมปาก หลินเมิ้งหยาเอ่ยอ้างเหตุผลแต่ไหนแต่ไรมานางมีชิงหูคอยช่วยเหลืออยู่เสมออันที่จริง คนส่วนใหญ่ล้วนไม่รู้ว่าข้างกายนางมีเขาอยู่ไม่ว่าหลินเมิ้งหยาจะฉลาดมากมายขนาดไหน แต่สุดท้ายแล้วนางเป็นเพียงหญิงสาวบอบบางคนหนึ่งเท่านั้นส่วนหูลู่หนานโหดร้ายขนาดไหน ทุกคนสามารถดูได้จากเรื่องที่เกิดขึ้นกับเยว่ถิงคนทั้งห
